«واکاوی قاعدۀ فقهی تبعیت نوافل از فرائض»(مطالعۀ موردی حکم نافلۀ ظُهرَیْن مسافر در اماکن تخییر)

نویسندگان

1 استاد سطح 2 و 3 حوزۀ علمیۀ خراسان ،مشهد، ایران

doi
10.22067/jfiqh.2025.89799.1833
چکیده

قاعدۀ تبعیت و به‌دنبال آن نوافل ظهرینِ مسافر در مکان‌های چهارگانه، یکی از مباحث مرتبط با بحث صلات مسافر و نوافل است. و از مسائل کوچک‌نمایِ بزرگی است که ابهاماتی را در بر دارد که دستیابی به مبنا را دشوار می‌سازد. ازجمله، این پرسش‌ها مطرح است که آیا قاعدۀ تبعیت گستره‌اش نوافل را در بر می‌گیرد یا فرائض را؟ و اساساً تبعیت نوافل از فرائض امری قابل اثبات است؟ بر فرض اثبات، دامنه‌اش مکان‌های تخییر را هم در بر می‌گیرد یا خیر؟ و آیا نوافل ظهرین مسافر در غیر مکان‌های چهارگانه، همان حکم نوافل ظهرین مسافر در مکان‌های چهارگانه را دارد؟این نوشتار به ارزیابی قاعدۀ تبعیت و ادلۀ مشروعیت نافلۀ مسافر در مکان‌های چهارگانه پرداخته و راه‌حل‌هایی برای اشکالاتی که نشانگر سقوط نوافل به‌نحو مطلق و یا ثبوت نوافل در فرض اتمام یا قصد اتمام و یا ثبوت در فرض قصر خواندن است، یافته است.نگاشتۀ پیش‌رو با به‌کارگیریِ ابزار کتابخانه‌ای و به‌شیوۀ تحلیلی‌توصیفی به رشتۀ تحریر در آمده و پس از واکاوی فقهی؛ قول به ثبوت نوافل ظهرین مسافر در مکان‌های چهارگانه را تحکیم و اثبات کرده است که نوافل ظهرین برای مسافر در مکان‌های چهارگانه به‌نحو مطلق ثابت است.

کلیدواژه‌ها