تاریخ انگاره تعقیب نماز در کتب اربعه حدیثی شیعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته علوم قرآن وحدیث، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار رشته علوم قرآن و حدیث، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.
doi
10.22084/dua.2025.30937.1159چکیده
تعقیبات نماز بهعنوان دعاهای پس از فریضه الهی نماز، نقشی اساسی در حفظ روح و آثار معنوی نماز و جلوگیری از فراموشی و پراکندگی ذهنی ایفا میکنند. واژة «معقِّبات» در قرآن به معنای فرشتگان نگهبان آمده است، اما در کتابهای لغوی علاوهبر آن، به دعاهای بعد از نماز و حتی شتران بهصفشده برای نوشیدن آب نیز ترجمه شده است. در پژوهش حاضر، منظور از تعقیبات، دعاهای پس از نماز است که در کتابهای لغوی با عنوان «معقِّبات» از آن یاد شده است. مسئله اصلی این پژوهش، تاریخچة تحول مفهوم و اعمال تعقیب نماز در چهار کتاب اصلی حدیثی متقدمان امامیه؛ الکافی، من لایحضره الفقیه، تهذیب الاحکام، و الاستبصار است. این مطالعه به روش تحلیل کیفیتطبیقی محتوا و با استفاده از منابع کتابخانهای، بر آن است تا تغییرهای متنی در دعاها و رفتارهای مرتبط با تعقیبات نماز را استخراج و تبیین کند. محدوده و معیار گزینش روایتها، باب تعقیب نماز در کتاب الصلاة از کتابهای مذکور بوده است. نتایج پژوهش نشان داد که روایتهای تعقیب در این کتابها طی ۱۳۱ سال، بهعلت تفاوت در هدف و نوع نگارش و موقعیت زمانی و مکانی نویسندگان پیوسته دارای فضیلتها، آداب و دعاهای بیشتر شده است.