بررسی اثر کشندگی کورکومین بر روی پروتواسکولکسهای کیست هیداتید در شرایط برون تنی
نویسندگان
1 گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22092/vj.2022.358635.1973چکیده
هیداتیدوزیس یکی از مهمترین بیماری های انگلی مشترک انسان و دام می باشد. داروهای مختلفی جهت درمان این بیماری مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به عوارض جانبی درمان های دارویی کنونی، تلاشها جهت دست یابی به داروهای جایگزین موثر و کم عارضه تر ادامه دارد. در مطالعه حاضر اثر کورکومین به عنوان ماده موثره گیاه زردچوبه بر روی پروتواسکولکسهای کیست هیداتید در شرایط برونتنی انجام گرفت. به منظور انجام این تحقیق کبدهای گوسفندی آلوده به کیست هیداتید از کشتارگاه صنعتی شهر مشهد تهیه شد، پروتواسکولکسهای درون کیست جمع آوری گردید و درصدزنده مانی (Viability) آنها توسط رنگ حیاتی ائوزین (% 1/0) بررسی شد. جهت انجام مطالعه غلظتهای مختلف کورکومین (40، 80، 160 و320 میکرو مول) در کنار گروه کنترل مثبت (ساولون) و کنترل منفی (نرمال سالین) در مدتزمانهای 30، 60، 120، 240 و 480 دقیقه بر روی پروتواسکولکس هایی با درصد زندهمانی 90% در گرمخانه 37 درجه سانتی گراد اثر داده شدند. سپس رنگآمیزی حیاتی انجام و توسط دوربین مجهز به نرمافزار Tcapture عکسبرداری انجام گردید، در نهایت درصد زنده و مرده بودن پروتواسکولکس ها محاسبه گردید. تمام آزمایشات 4 مرتبه تکرار گردید. اثر کشندگی غلظتهای 160و 320 میکرومول کورکومین در زمان یک ساعت پس از مواجهه در مقایسه با گروه کنترل منفی معنی دار بود. لذا کورکومین در شکل مورد استفاده فقط در دوزهای بالا اثر پروتواسکولکسکشی از خود نشان داد. هر چند ممکن است در تحقیقات آینده با انجام تغییراتی در شکل کورکومین یا همراه کردن آن با موادی که سبب افزایش قدرت نفوذ و جذب آن شود بتوان اثرات ضد پروتواسکولکس آن را افزایش داد.