تاثیر IGF-I بر قابلیت کلونیزایی، زندهمانی و بیان ژنهای وابسته به آپوپتوزیس در سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی گوسفند
نویسندگان
1 گروه علوم درمانگاهی،دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد علوم و تحقیقات، تهران ، ایران
2 گروه مامایی و بیماریهای تولیدمثل دام، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22092/vj.2022.358576.1970چکیده
هدف از این مطالعه بررسی اثر IGF-I بر تعداد کلونیها، مساحت کلونیها، میزان زندهمانی و بیان ژنهای مرتبط با آپوپتوزیس در سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی گوسفند بوده است. در این پژوهش سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی موجود در غشاء پایه لولههای منیساز از بیضه گوسفند نژاد افشاری با استفاده از مراحل هضم آنزیمی جداسازی شدند. گروه شاهد IGF-I دریافت نکرد و چهار گروه بعدی به ترتیب چهار غلظت 1/0، 1، 5 و 10 میکروگرم در میلیلیتر IGF-I را دریافت نمودند. سلولها به مدت دو هفته کشت داده شدند و میزان کلونیزاسیون از نظر تعداد و مساحت در روزهای پنجم و چهاردهم کشت ارزیابی شد. پس از پایان دوره کشت میزان بروز آپوپتوزیس و بیان ژنهای مرتبط با آپوپتوزیس (BAX و BCL2) نیز ارزیابی شد. نتایج نشان داد که استفاده از تیمارهای 5 و 10 میکروگرم در میلیلیتر IGF-I موجب بهبود میزان کلونیزایی از نظر تعداد و مساحت در روزهای پنجم و چهاردهم کشت نسبت به سایر گروهها شد (05/0≥P). بیشترین میزان زندهمانی و کمترین سطح آپوپتوزیس در گروههای دریافت کننده 5 و 10 میکروگرم در میلیلیتر IGF-I مشاهده شد (05/0≥P). بیشترین بیان ژن BCL2 و کمترین بیان ژن BAX نیز در گروههای دریافت کننده 5 و 10 میکروگرم در میلیلیتر IGF-I مشاهده شد (05/0≥P). بنابراین استفاده از دوز مناسب IGF-I در محیط کشت میتواند روشی موثر در راستای بهبود کیفیت و زندهمانی سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی گوسفند طی مطالعات بر روی سلولهای بنیادی باشد.