ورزش، پل ارتباطی برای جهش اجتماعی: تبیین ظرفیتهای راهبردی ورزش ایران
نویسندگان
1 -دانشیار مدیریت ورزشی،دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران(نویسنده مسئول)
2 -دانشیار مدیریت ورزشی،دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 دانشیار مدیریت ورزشی،دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
4 -دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی،دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
5 استادیارگروه جامعه شناسی،دانشکده علوم انسانی واجتماعی، دانشگاه کردستان،ایران
doi
10.22054/qrsm.2026.87331.237چکیده
چکیده:هدف این پژوهش، شناسایی و تبیین الگوی بهبود تحرک اجتماعی با محوریت ظرفیتهای ورزش ایران از منظر سیاستگذاریها و جهتگیریهای اجتماعی است. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شد و مشارکت 16 نفر از اساتید جامعهشناسی ورزش و مدیریت ورزشی بهعنوان آگاهیدهندگان کلیدی، با نمونهگیری هدفمند و تکنیک اشباع نظری صورت گرفت. ابزار اصلی گردآوری دادهها شامل مصاحبههای نیمهساختاریافته گروههای کانونی و مطالعه اسناد مرتبط بود. برای تضمین روایی و پایایی دادهها، از روش ارزیابی لینکلن و گوبا بهره گرفته شد و مدل تحلیل بر اساس چارچوب نظری اشتراوس و کوربن (1990) طراحی گردید.نتایج پژوهش، چهار مقوله اصلی در بخش شرایط علی را نشان داد: توسعه مسیرهای آموزشی مدیریت ورزشی، دستیابی به برابری اقتصادی و طبقاتی در ورزش، کنترل تغییرات فرهنگی و ادراک عمومی و فقرزدایی از طریق ورزش. این مقولهها بسترهای اولیه جهت بهبود تحرک اجتماعی از طریق ورزش تلقی شدند. ورزش ایران
