تأثیر هدفگرایی و ادراک شخصی از قابلیت استخدام بر عملکرد کارکنان بیمارستانها با نقش واسط اشتیاق شغلی
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت. دانشکده علوم اداری و اقتصادی. دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشیار گروه مدیریت. دانشکده علوم اداری و اقتصادی. دانشگاه فردوسی مشهد.
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد مدیریت دولتی گرایش مدیریت تحول. دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی اشتیاق شغلی در رابطه بین هدفگرایی و ادراک شخصی از قابلیت استخدام با عملکرد پرستاران بوده است. جامعه آماری این تحقیق مجموعه پرستاران بیمارستانهای فارابی و هفده شهریور است که تعداد آنها 264 نفر میباشد. روش نمونهگیری، تصادفی ساده و تعیین حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان 154 نفر بهدست آمد. بهمنظور واکاوی دادهها، ابتدا اطلاعات حاصل از پرسشنامه استخراج و سپس ازطریق نرمافزارهای آماریSPSS19 و SMART PLS مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. یافتههای این تحقیق نشان میدهد رابطه هدفگرایی و اشتیاق شغلی پرستاران مثبت و معنیدار نیست، درحالیکه از میان سه بعد آن که شامل هدفگرایی یادگیری، هدفگرایی عملکرد اثباتی و هدفگرایی عملکرد اجتنابی میباشد، هدفگرایی یادگیری بر اشتیاق شغلی تأثیر مثبت و معنیدار دارد، همچنین نتایج نشان داد هدفگرایی پرستاران بر عملکرد پرستاران تأثیر مثبت و معنیدار دارد. ادراک شخصی از قابلیت استخدام بر عملکرد پرستاران تأثیری مثبت و معنیدار ندارد، درحالیکه تأثیر ادراک شخصی از قابلیت استخدام بر اشتیاق شغلی پرستاران تأثیری مثبت و معنیدار است. در این پژوهش ثابت شد اشتیاق شغلی پرستاران بر عملکرد آنها تأثیر مثبت و معنیدار دارد.