صلحسازی و رسیدن به معاهدات صلح از طریق فصل ششم منشور ملل متحد و سایر ارکان آن
نویسندگان
1 استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشآموختۀ مقطع دکتری دانشگاه تهران، گروه حقوق بینالملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. استاد دانشگاه حلبچه (اقلیم کردستان عراق)
doi
10.22059/jplsq.2022.345178.3131چکیده
شکنندگی و ناپایداری صلح در جهان، ایجاب میکند که عوامل این ناپایداری از منظر حقوق بینالملل، بهویژه فصل ششم منشور ملل متحد، بررسی شود. هدف از تحقیق حاضر بررسی چرایی ناپایداری صلح از نگاه حقوقی و نیز ارزیابی راهکارهایی حقوقی و عینی بهمنظور کمک به روند صلح بهمنظور به اتمام رساندن مخاصمات مسلحانه، انطباق مذاکرات و توافقات مطابق با قواعد حقوق بینالملل است. در این زمینه فرض این نوشتار فصل ششم منشور، توافقات صورتگرفته، نقش شورای امنیت، مجمع عمومی و نهادهای قضایی بینالمللی هستند، اما برای همگامسازی این جریانات، نیازمند ارزیابی حقوقی آنیم تا صلح تحقق یابد و پایان این روند بهطور واقعی به استقرار صلح کمک کند، نه آنکه صلحی برای شروع دوباره جنگ باشد. آنچه شاهدیم برخوردهای سلیقهای در مبارزه با خشونت و نمادهای آن در جهان امروز، شکی باقی نمیگذارد، که صلح در عمل تنها برای برخی قابل تصور است. با وجود نابرابریها و بیعدالتیها طبیعتاً سخن گفتن از ایجاد صلح ماندگار بدون در نظر گرفتن ساختارهای حقوقی محکم چندان دستیافتنی نیست. ازاینرو بررسی راهکارهای حقوقی ایجاد صلح سازنده و پایدار برای پاسداری از فرایند صلح سازی ضروری است.