وضعیت نظام حقوقی ایران در استفاده از فناوری سلولهای بنیادین با مطالعه تطبیقی در حقوق کشور فرانسه
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران.
2 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
3 کارشناس حقوق، دانشکده معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.
doi
10.22080/lps.2023.25159.1486چکیده
استفاده از فناوری سلولهای بنیادین روشی نوین جهت بکارگیری برای کمک به حل مشکلات ناشی از بیماریها و نارساییهای جسمانی و سهولت در امر پیوند اعضا و ترمیم بافتهای آسیب دیده بوده است. این نوع سلولها گاه از مغز استخوان فرد بالغ، گاه از بند ناف و در مواردی ازطریق جنین انسان به دست میآیند. گرچه فواید بهرهگیری از این فناوری بسیار مهم و حائز اهمیت است، از آن جهت که موضوع مورد مطالعهی آن که انسان زنده، اعضای او و یا جنین انسانی میباشد در بسیاری از موارد با ملاحظات اخلاقی مانند رعایت شأن و کرامت انسان و مسئله سقط جنین و همچنین ملاحظات حقوقی و فقهی از جمله رعایت حقوق جنین انسان بعنوان یک انسان کامل و مشروعیت استفاده از سلولهای بنیادی جنینی روبرو میباشد، با این حال نظام حقوقی فعلی چندان به این موضوع نپرداخته و این مسئله موجب شده تا صرفاً بتوان از نظریات مختلف در جهت تعیین مشروعیت یا عدم مشروعیت بکارگیری این فناوری استفاده کرد. این پژوهش با استفاده از روش کتابخانهای و اسنادی، بر آن است تا با تبیین ماهیت و کاربرد سلولهای بنیادین و مشخص نمودن اهداف و اهمیت استفاده و بکارگیری آن، چالشهای موجود در فرآیند اخذ این نوع سلول تا استفاده از آن را در نظر گرفته و وضعیت حقوقی استفاده از فناوری سلولهای بنیادین را در دو کشور ایران و فرانسه مورد مقایسه قرار دهد. بر اساس مقایسه دو کشور ایران و کشور فرانسه در استفاده از فناوری سلولهای بنیادین میتوان گفت هر دو کشور ایران و فرانسه به ضرورت استفاده از این فناوری در علم پزشکی معتقدند، لکن ملاحظات اخلاقی مهم ترین عامل تعیین کننده محدوده استفاده از فناوری سلولهای بنیادی است.