روشها و آثار تحصیل تابعیت در ایران با نگاهی تطبیقی به حقوق فرانسه و انگلستان
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق، واحد ورامین پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه حقوق، واحد ورامین پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، واحد ورامین پیشوا ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22080/lps.2023.24509.1430چکیده
بحث تابعیت و تابعیت اکتسابی، یکی از مباحث جدی و پرچالش در پژوهشها و فرآیندهای حقوقی است. منظور از تابعیت اکتسابی، اخذ تابعیت جدید با فاصله مدتی پس از تولد، برای یک شخص است. چنانچه شخصی به فاصله مدتی بعد از تولد، دارای تابعیت جدیدی گردد، این تابعیت را تابعیت اکتسابی مینامند. هدف این پژوهش که به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است، شناسایی آثار تابعیت اکتسابی در نظام حقوقی ایران و کشورهای انگلستان و فرانسه است. علت انتخاب این دو نظام حقوقی، قدمت قوانین در حوزه تابعیت و مترقی بودن قوانین این کشورهاست. پژوهشگر به دنبال پاسخ به پرسش اصلی پژوهش است که آثار تابعیت اکتسابی در هریک از این نظامهای حقوقی به چه شکل است؟ سؤال دیگر این است که این آثار دارای چه شباهتها و تفاوتهایی هستند؟ نتایج پژوهش نشان میدهد آثار تابعیت اکتسابی در نظام حقوقی ایران، فرانسه و انگلستان شامل حقوق و تکالیف است. اشخاصی که تابعیت این کشورها را به دست بیاورند، از کلیه حقوقی که برای شهروندان عادی مقرر است، بهرهمند میشوند ولیکن از برخی مشاغل محرومند. تکالیف فردی که تابعیت ایران را کسب کرده، شامل مواردی همچون مالیات، انجام خدمت نظام وظیفه، اطاعت و حقشناسی نسبت به دولت ایران و احترام نسبت به حیثیت و شئون ملی است. تحصیل تابعیت اکتسابی در حقوق ایران، فرانسه و انگلستان دارای آثاری بر زوجه (ازدواج دائم و موقت) و فرزند (فرزند نسبی اعم از مشروع یا نامشروع یا فرزند متولد از مادر جانشین و فرزندخوانده) نیز هست. قوانین دو کشور انگلستان و فرانسه قابلیت جذب افراد مستعد را دارد، لیکن قوانین ایران نیازمند بازنگری است. این بازنگری میتواند شامل شرایط و آثار جدید باشد.