اعلام اراده در اسناد تجاری؛ مطالعه حقوق ایران و کنوانسیونهای ژنو و آنسیترال
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استادیار، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور تهران، ایران
doi
10.22080/lps.2022.24123.1380چکیده
صدور اسناد تجاری، چک، سفته و برات و ظهرنویسی یا ضمانت آنها و همچنین قبولی برات ناشی از اراده اشخاص است، مطابق قواعد عمومی قراردادها قصد انشا باید ابراز گردد تا سازنده عمل حقوقی باشد، این ابراز اصولاً میتواند به هر نحوی صورت پذیرد اما مطابق کنوانسونهای بین المللی ژنو و آنسیترال در خصوص اسناد تجاری، ابراز اراده به نحوی خاص مشخص گردیده است؛ زیرا حسب مورد با امضا یا مهر و گاه صرفاً با امضا باید صورت گیرد. رکن دیگر ابراز اراده و در واقع مرحله قطعی آن، تسلیم سند پس از امضا یا مهر است که باید با رضایت بعمل آید، حقوق ایران نسبت به اثر حقوقی تسلیم سند تجاری ساکت است، لکن در اسناد بینالمللی و حقوق انگلیس به نقش تسلیم تصریح گردیده است. تسلیم سند علاوه بر مواردی مانند انتقال سند در وجه حامل و یا ظهرنویسی بدون نام که به نحو مستقل قصد اعلام اراده محسوب میگردد، در سایر موارد نیز باید در کنار امضاء مکمل و تمامکننده اعلام اراده محسوب گردد.تسلیم سند علاوه بر مواردی مانند انتقال سند در وجه حامل و یا ظهرنویسی بدون نام که به نحو مستقل قصد اعلام اراده محسوب میگردد، در سایر موارد نیز باید در کنار امضاء مکمل و تمامکننده اعلام اراده محسوب گردد.