شناسایی و اولویتبندی پیشرانهای توسعۀ منابع انسانی ملی با رویکرد شایستهپروری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 استاد، گروه استراتژی و سیاستگذاری کسبوکار، دانشکدۀ مدیریت کسبوکار، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه رهبری و سرمایۀ انسانی، دانشکدۀ مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/jhrs.2025.551400.2495چکیده
زمینه و هدف: در شرایط فعلی با شناسایی پیشرانهای توسعۀ منابع انسانی ملی و ایجاد فرصتهای آموزشی و شغلی برابر با رویکرد شایستهپروری، میتوان شکافهای اجتماعی و اقتصادی را کاهش داد و به اهداف توسعۀ پایدار دست یافت. از همین رو، هدف از انجام این پژوهش، شناسایی و اولویتبندی پیشرانهای توسعۀ منابع انسانی ملی با رویکرد شایستهپروری است.روش: روش اجرای این پژوهش، بر پایۀ تحلیل ماتریس اثرهای متقابل ساختاری با استفاده از نرمافزار میکمک بوده است. جامعۀ آماری این پژوهش، از ۱۵ خبرۀ دانشگاهی و مدیر اجرایی حوزۀ منابع انسانی و رفتار سازمانی تشکیل شده است. دادههای این تحقیق، از طریق مصاحبۀ ساختاریافته و تکمیل پرسشنامۀ کیفی امتیازدهی، طبق ماتریس اثرهای متقابل ساختاری، جمعآوری و با نرمافزار آماری میکمک تجزیهوتحلیل شده است.یافتهها: یافتههای این پژوهش نشان داد که پیشرانهای آموزش و توسعۀ منابع انسانی ملی متناسب با نیازهای سازمانی (X3)، اهمیت رهبری در مدیریت استراتژیک سازمان در توانمندسازی و توسعۀ منابع انسانی ملی (X1) و بهکارگیری فناوریهای دیجیتال در توسعۀ منابع انسانی ملی (X2)، بیشترین تأثیرگذاری (نفوذ) و بیشترین تأثیرپذیری (وابستگی) را دارند. همچنین، پیشران بلوغ نوآوری در سیستمهای مدیریت منابع انسانی (X5)، کمترین تأثیرگذاری (نفوذ) و بیشترین تأثیرپذیری (وابستگی) را دارد. از طرفی، پیشرانهای هماهنگی استراتژیهای توسعۀ منابع انسانی ملی با استراتژیهای سطح کلان کشور (X7)، توجه به مؤلفههای فرهنگی و اجتماعی در مدیریت منابع انسانی ملی (X6)، اصلاح فرایندها و ساختارها و قوانین خطمشیگذاری منابع انسانی در سطح ملی (X4) دارای کمترین تأثیرگذاری (نفوذ) وکمترین تأثیرپذیری (وابستگی) هستند.نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان داد که سیاستگذاران و مدیران حوزۀ منابع انسانی ملی، در راستای بهبود وضعیت کاهش نابرابریهای اجتماعی و فرهنگی، ارتقای عملکرد اقتصادی دولت و افزایش رضایت عمومی، باید بر سه پیشران کلیدی آموزش و توسعۀ منابع انسانی ملی متناسب با نیازهای سازمانی، اهمیت رهبری در مدیریت استراتژیک سازمان در توانمندسازی و توسعۀ منابع انسانی ملی و بهکارگیری فناوریهای دیجیتال در توسعۀ منابع انسانی ملی، تأکید ویژهای در سطح کلان داشته باشند. در واقع، بر اساس بهکارگیری این پیشرانها، عملکرد منابع انسانی ملی در جهت بهبود پایداری و دستیابی به اهداف مشترک افزایش مییابد و به بهبود فرایندها، تصمیمگیریهای بهینه و رشد اجتماعی و اقتصادی در سطح ملی منجر میشود.
