چالش های کارکردی نظام ممنوعیت جنگ افزارهای بیولوژیکی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکترای حقوق بین الملل، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2 دانشیار گروه حقوق دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار دانشکدة حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، نجف آباد، ایران
doi
10.22059/jplsq.2020.305081.2487چکیده
پاندمی کرونا، اعم از آنکه در آزمایشگاه های بیولوژیک با اهداف راهبردی طراحی شده یا به نحو طبیعی منتشر شده باشد، زنگ هشداری در زمینه تهدیدات بیولوژیک است. پیشرفت گسترده علوم بیولوژیک و امکان دستکاری های ژنتیکی، فاجعة بالقوه نسل کشی و نسل آزاری را یادآور شده و تهدیدات فزاینده تروریسم، نگرانی را تشدید میکند. بنابراین اراده ای راسخ تر از پیش در راستای تقویت تعهدات اعضای جامعه جهانی برای محو سلاح های بیولوژیک و عوامل بالقوه آن ضروری است. عمده ترین تعهدات نظام منع سلاح های بیولوژیک در کنوانسیون منع سلاح های بیولوژیک ۱۹۷۲ طرح شده است، لیکن به طور ویژه، فقدان پیشبینی نهاد نظارتی، نبود تضمینات کافی و مستقل به منظور پایش موارد نقض تعهدات، خارج بودن ناقضان از گستره اعضا و ... تأثیر کارکرد آن را خدشه دار و مبهم ساخته است. شناسه دار کردن دانشمندان زیستی، تدوین کردارنامه ها و محدودسازی زمینه های دسترسی تروریست از راهبردهایی است که صرفاً در سند چندجانبه و جامع جدیدی با پیشبینی نهاد مستقل بین المللی ناظر و تضمینات کافی امکان پذیر میشود.