تأثیر مدیریت منابع انسانی مبتنی بر دانش بر قابلیت یادگیری سازمانی: مطالعۀ نقش میانجی سرمایۀ فکری
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد مدیریت بیمه، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد مدیریت بیمه، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22034/jhrs.2019.102833چکیده
زمینه و هدف: حفظ مستمر قابلیت یادگیری سازمانی جزو پیشنیازهای اساسی بهرهوری پایدار سازمانهای پیشرو به شمار میرود. در این راستا پژوهش حاضر به بررسی نقش میانجی سرمایۀ فکری در تأثیر مدیریت منابع انسانی مبتنی بر دانش بر قابلیت یادگیری سازمانی پرداخته است. روششناسی: روش پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی است. شرکتهای فعال در شهرک صنعتی بوعلی همدان (216 شرکت) به عنوان جامعۀ آماری این پژوهش در نظر گرفته شد که از میان آنها 138 شرکت با روش نمونهگیری ساده مورد مطالعه قرار گرفتند. دادههای مورد نیاز با کمک پرسشنامه جمعآوری و با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری و رویکرد حداقل مربعات جزئی و به وسیله نرمافزار Smart PLS2 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: هر سه مؤلفۀ سرمایۀ فکری در تأثیر بین مدیریت منابع انسانی مبتنی بر دانش بر قابلیت یادگیری سازمانی به عنوان متغیر میانجی نقش ایفا میکنند که در این میان سرمایۀ انسانی از بیشترین و سرمایۀ ساختاری از کمترین نقش برخوردار بوده است. نتیجهگیری: بهکارگیری روش مدیریت منابع انسانی مبتنی بر دانش در سازمان میتواند موجب افزایش ابعاد سرمایۀ فکری شده و به صورت غیر مستقیم قابلیت یادگیری سازمانی را ارتقا بخشد.