ارتباط توانمندسازی روانشناختی با تمایل اعضای هیئت علمی به برنامههای بالندگی با نقش میانجی انگیزش درونی
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
2 دکتری مدیریت آموزشی، مدرس دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
doi
10.22034/jhrs.2019.101350چکیده
زمینه و هدف: اجرای مؤثر برنامههای بالندگی برای اعضای هیئت علمی میتواند موجب ارتقای بهروهوری آنها و تعالی دانشگاه شود. از این رو، پژوهش حاضر به بررسی ارتباط توانمندی روانشناختی با تمایل اعضای هیئت علمی به برنامههای بالندگی با نقش میانجی انگیزش درونی پرداخته است. روششناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر اجرا توصیفی همبستگی است. جامعۀ آماری آن شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه کاشان به تعداد 303 نفر که با روش نمونهگیری تصادفی طبقهای 187 نفر از آنها به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه استفاده شد که ارزیابی روایی آن به صورت سازه و محتوایی انجام شده است. تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار Spss و آموس در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. یافتهها: میانگین متغیرهای مورد مطالعه بالاتر از حد متوسط بوده است. همچنین نقش میانجی انگیزش درونی در رابطه توانمندسازی با بالندگی اعضای هیئت علمی نیز مثبت و معنادار بوده است. نتیجهگیری: مدیران دانشگاه میتوانند با بهسازی پیشنیازهای توانمندسازی روانشناختی اعضای هیئت علمی انگیزه آنها با برای شرکت در برنامههای بالندگی ارتقا بخشند و بدین ترتیب زمینه رشد آنها و پویایی دانشگاه را فراهم سازند.
