تأثیر سبکهای رهبری بر رفتار نوآورانه: نقش تعدیلگر درگیری شغلی
نویسندگان
1 استادیار، گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
3 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
4 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران؛
doi
10.22034/jhrs.2019.101358چکیده
زمینه و هدف: رهبری عاملی کلیدی در سازمان است که بر ترویج رفتار نوآورانه کارکنان متناسب با دگرگونیهای شغلی تأثیرگذار است. پژوهش حاضر به مطالعۀ تأثیر سبکهای رهبری بر رفتار نوآورانه با نقش تعدیلگری درگیری شغلی پرداخته است. روششناسی: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نگاه روش توصیفی- پیمایشی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری تحقیق شامل کارکنان شاغل در یکی از سازمانهای صنعتی حوزه دفاعی است که از میان آنها 218 نفر از آنها با روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای استاندارد استفاده شده است. به منظور تحلیل دادهها از روش مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شده است. یافتهها: سبکهای رهبری تحولآفرین و رابطهای از بیشترین تأثیر مثبت بر رفتار کاری نوآورانه کارکنان برخوردارند. همچنین درگیری شغلی روابط بین سبکهای رهبری و رفتار نوآورانه کارکنان را تعدیل میکند. نتیجهگیری: توسعۀ قابلیتها و سبکهای رهبری تحولآفرین و رابطهای در میان مدیران سازمان مورد مطالعه میتواند توانایی و تمایل کارکنان برای انجام رفتارهای نوآورانه را متناسب با ماهیت و دگرگونی مشاغل آنها تقویت کند.
