الگوی مطلوب نظام حقوقی حمایتی افراد دارای معلولیت بینایی در ایران
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق عمومی و بین الملل دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران و مدیرعامل مؤسسۀ توسعۀ حقوق فقرزدایی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشگاه قم و دبیر کمیتۀ حقوق نابینایان مؤسسۀ توسعۀ حقوق فقرزدایی، قم، ایران
doi
10.22059/jplsq.2022.334732.2954چکیده
افراد دارای معلولیت بینایی بخش چشمگیری از جامعه را تشکیل میدهند، وضعیت خاص آنها اقتضا دارد علاوهبر حقوق عام شهروندی از حقوق خاصی نیز برخوردار باشند. کرامت انسانی و تبعیض مثبت میتواند از مبانی حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت بینایی باشد که ریشههای این مبانی را میتوان در آموزههای دینی و مبانی قواعد حقوقی یافت. در این تحقیق به دنبال آن هستیم که در چارچوب گفتمان حقوق فقرزدایی، علاوهبر امتیازات و حقوقی که شهروندان بهطور عام از آن برخوردارند، به الگوی شایسته از نظام حقوقی حمایتی افراد دارای معلولیت بینایی دست یابیم که این الگو از سویی میتواند آسیبها، معایب و کاستیهای نظام حقوقی موجود در حمایت از نابینایان را نشان دهد و از سویی افق مطلوب این حقوق را نمایان سازد. پراکندگی قواعد حمایتی، کاستی در مقام اجرا، عدم ضمانت اجرای شایسته در اجرایی کردن قواعد حقوقی، عدم مشارکت مؤثر نابینایان از مرحلۀ تدوین تا تصویب قواعد، عدم بهرهگیری از سازمانهای مردمنهاد نابینایان در حوزۀ وضع و اجرای قواعد حقوقی از مهمترین اشکالات و معایب نظام حقوقی موجود برای افراد با معلولیت بینایی است؛ همچنین الگوی شایستۀ حمایتی برای این گروه خاص باید در سه سطح ساختاری، هنجاری و رفتاری ترسیم شود تا به نظام حقوقی مؤثر، کارامد و شفاف منتهی شود.