فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: اختلال عملکرد میتوکندری از مهم‌ترین عوامل آسیب عصبی در سالمندی است. شواهد نشان داده‌اند که فعالیت ورزشی می‌تواند کیفیت عملکرد میتوکندری را بهبود بخشد؛ با این‌حال، شدت بهینه آن هنوز مشخص نیست. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) و تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر برخی نشانگرهای میتوفاژی در بافت هیپوکمپ رت‌های مدل سالمندی القاء شده با دی-گالاکتوز انجام شد. مواد و روش‫ها: در این مطالعه، 28 رت نر ویستار به ‌طور تصادفی به چهار گروه (7=n) کنترل (C)، سالمندی القاءشده با دی-گالاکتوز (D-gal)، تمرین تداومی با شدت متوسط+دی-گالاکتوز (MICT+D) و تمرین تناوبی با شدت بالا+دی-گالاکتوز (HIIT+D) تقسیم شدند. سالمندی با تزریق داخل صفاقی دی-گالاکتوز (150 میلی‌گرم/کیلوگرم) به مدت هشت هفته القا شد. تمرینات ورزشی روی نوارگردان، پنج روز در هفته، به مدت هشت هفته با شدت‌های60  و 85 درصد سرعت بیشینه برای گروه‌های تمرینی اجرا شد. بیان پروتئین‌هایPINK1 وParkin به‌ روش وسترن بلات ارزیابی شد و تحلیل داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه در سطح معناداری 05/0 ≤P صورت گرفت. یافته‫ها: تزریق دی-گالاکتوز به افزایش معنادار پروتئین‌های PINK1 و Parkin در گروه‌های مداخله در مقایسه با کنترل منجر شد (001/0=P). هر دو نوع تمرین موجب کاهش معنادار سطوح PINK1 و Parkin در مقایسه با گروه D-gal شدند (001/0=P)؛ اگرچه MICT اثر قوی‌تری را نشان داد (001/0=P). نتیجه‫گیری: یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که با وجود کاهش مقادیر این پروتئین‌ها در اثر هر دو نوع تمرین، روشMICT  در بازیابی تعادل پروتئین‌های PINK1 و Parkin به‌نظر مؤثرتر است.