توسعه منحنیهای شکنندگی لرزهای ساختمانهای بتنآرمه مدارس استان اصفهان
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده عمران، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
2 استادیار مهندسی زلزله، دانشکده عمران، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران استادیار مهندسی زلزله، مرکز تحقیقات توسعه پایدار در مهندسی عمران، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
doi
10.48303/bese.2025.2038385.1201چکیده
در سالهای اخیر، ارزیابی آسیبپذیری لرزهای ساختمانهای موجود به دلیل مشاهده خسارات قابلتوجه در سازههای نوساز که مطابق آییننامههای لرزهای جدید طراحی شدهاند، اهمیت بیشتری یافته است. این وضعیت ضرورت بررسی عملکرد لرزهای ساختمانهایی را که بر اساس ویرایشهای قدیمیتر استاندارد ۲۸۰۰ احداث شدهاند، برجسته میکند. با توجه به اینکه تعداد زیادی از مدارس کشور در دورههای زمانی مختلف و با سطح ضوابط متفاوت ساخته شدهاند، شناخت رفتار لرزهای این سازهها برای مدیریت ریسک و برنامهریزی بهسازی ضروری است. هدف این پژوهش، ارائه منحنیهای شکنندگی لرزهای برای ساختمانهای مدارس استان اصفهان است که بر اساس ویرایشهای گوناگون استاندارد ۲۸۰۰ طراحی شده و در مناطق با خطر لرزهخیزی و تعداد طبقات مختلف قرار دارند. ساختمانهای مورد مطالعه شامل قابهای خمشی بتنآرمه بوده و بر اساس ارتفاع، ویرایش آییننامه، سطح خطر و نوع زمین در ۱۴ گروه طبقهبندی شدهاند. برای ارزیابی عملکرد لرزهای سازهها، تحلیلهای دینامیکی افزاینده(IDA) بر روی مدلهای دو بعدی در OpenSees انجام شد. مجموعه داده شامل ۲۲ شتابنگاشت دور از گسل و ۱۲ شتابنگاشت نزدیک گسل بوده و شتاب طیفی در پریود اصلی سازه با میرایی ۵ درصد بهعنوان معیار شدت و بیشینه دریفت نسبی طبقات بهعنوان شاخص خرابی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد با افزایش ارتفاع، احتمال وقوع خرابی در سازهها بیشتر میشود. همچنین احتمال فرورفتن در حالتهای خرابی در مناطق با خطر متوسط، بیشتر از مناطق با خطر زیاد است که این امر به الزامات سختگیرانهتر طراحی در مناطق پرخطر نسبت داده میشود.
