تحلیلی بر احیای قناتهای تهران: خوانشی انتقادی از منظر بومشناسی سیاسی شهری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی
2 استاد، گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی
3 استادیار، گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22052/jias.2026.258283.1479چکیده
احیای قناتهای تهران در بستر بحران آب، پدیدهای چندبعدی است که از عرصهای صرفاً فنی به صحنهای پیچیده از تعاملات قدرت تبدیل شده است. همچنین، درک ناکافی از ابعاد اجتماعی ـ شهری فرایند احیا، منجر به ناکامی طرحهای احیا و تعمیق بیاعتمادی ذینفعان شده است. این پژوهش کیفی با هدف واکاوی و تحلیل عمیق ادراکات و تجربیات ذینفعان کلیدی از فرایند احیای قناتهای منتخب تهران و با اتکا به چارچوب نظری «بومشناسی سیاسی شهری» انجام شد. رویکرد بومشناسی سیاسی شهری، امکان بررسی تقاطع سیاست، اقتصاد و محیطزیست را در شکلگیری فضای شهری فراهم میآورد. دادهها از تحلیل محتوای 15منبع معتبر (سخنرانیها، مقالات، اسناد) متخصصان حوزۀ قنات، شهرسازی، اساتید دانشگاه، و با استفاده از نرمافزار MAXQDA و براساس روش نظاممند اشتراوس و کوربین انجام پذیرفت. یافتههای پژوهش منجر به استخراج سه مضمون اصلی شد: 1. شکاف حکمرانی، که حاکی از گسست بین راهبردهای نهادها با دانش محلی، نیازهای جامعه و عدم مشارکت واقعی در اجرای پروژههاست؛ 2. مقاومت مورفولوژیک، که به واکنش غیرفعال و ساختاری بافت کالبدی و اجتماعی شهر در برابر احیای نمادین قناتها، ازطریق مکانیسمهایی مانند تخریب حریم فیزیکی، تغییر کاربریهای زمین اشاره دارد؛ 3. کالاشدگی قنات، که اشاره به تغییر کاربری به کارکردی عمدتاً گردشگری و نمادین دارد. درک این سه مضمون نشان میدهد که فرایند احیای قناتهای تهران، نهصرفاً یک موضوع فنی یا کالبدی است، بلکه معیاری برای بازنمایی تقابلهای فضایی و پهنهای برای بروز تنش در جغرافیای قدرت، سیاستهای شهری و مناسبات اجتماعی است. بنابراین، دستیابی به نتیجۀ پایدار و مؤثر در این پروژهها نیازمند عبور از رویکردهای محدود به مرمتهای کالبدی، و حرکت بهسمت رویکردی همهجانبه، مشارکتی، و حساس به نابرابریهای قدرت است؛ رویکردی که بازتولید روابط زنده و دوسویه میان اکولوژی، اجتماع و شهر را مرکزی قرار دهد و بر همکاری همۀ ذینفعان تأکید کند.