اثر بخشی درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی گروهی بر تاب آوری وخود کارآمدی درافراد مبتلا به سرطان

نویسندگان

1 دانشیار، مرکز تحقیقات هماتولوژی، انکولوژی و پیوند مغز استخوان بیمارستان دکتر شریعتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی سلامت واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندران، ایران

3 دانشیار، گروه روان‌شناسی عمومی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندران، ایران

4 دانشیار، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و شناخت (CNRC)، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.30468/jsums.2024.7833.3093
چکیده

زمینه و هدف: این مطالعه بررسی تأثیر طرحواره درمانی هیجانی گروهی بر میزان تاب‌آوری و خودکارآمدی به زندگی در بیماران مبتلا به سرطان بوده است.مواد و روش­ها: روش پژوهش حاضر، نیمه‌آزمایشی و طرح پژوهش به‌صورت پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سرطان مراجعه‌کننده به بیمارستان شریعتی شهر تهران در سال 1399 بود. 100 نفر داوطلب که معیارهای ورود را داشتند، به شیوه دردسترس انتخاب شدند و20 نفر پس از غربال نهایی به روش تصادفی در دو گروه آزمایشی (درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی) و گروه گواه جایگزین شدند. این افراد، قبل و بعد از اجرای مداخله طرحواره درمانی هیجانی گروهی با پرسش‌نامه خود کارآمدی شررGSE-17 (1982)، پرسش‎نامه تاب‌آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) ارزیابی شدند. مداخله طی 12 جلسه گروهی آنلاین (اسکایپ) به مدت دو ساعت و نیم برگزار گردید. برای تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss  ویرایش 24 و از روش‌های تحلیل کوواریانس، استفاده گردید. این مقاله حاصل پایان‌نامه دکترای روان‌شناسی سلامت است که در تاریخ 29/09/1399با شماره IR.IAU.TON.REC.1399.074  در دانشگاه آزاد واحد تنکابن به تصویب رسیده است.یافته­ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی بر تاب‌آوری و خودکارآمدی در افراد مبتلا به سرطان اثر معناداری داشت (01/0>p).نتیجه‌گیری: درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی می‌تواند یک مداخله روان‌شناختی اثربخش بر تاب‌آوری و خودکارآمدی در افراد مبتلا به سرطان باشد.