توسعه کارکنان و تمایل به ترکخدمت داوطلبانه با نقش میانجی قابلیتاستخدام
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی گرایش منابع انسانی دانشکده مدیریت دانشگاه خوارزمی تهران ایران
2 دانشیار گروه مدیریت منابع انسانی و کسب و کار، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
چکیده
سازمانها برای توسعه کارکنان خود از راههای متفاوتی استفاده میکنند؛ البته لازم به ذکر است، اقدامات توسعهای صرفاً به آموزش منتهی نمیشوند. بدینمنظور، هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر اقدامات توسعهای کارکنان بر تمایل به ترکخدمت داوطلبانه است که قابلیتاستخدام میتواند این تأثیر را تقویت یا تضعیف نماید. روش پژوهش، توصیفی- پیمایشی است و جامعه آماری آن را کلیه کارکنان اعم از دولتی و خصوصی تشکیل میدهند. بهمنظور گردآوری دادهها از پرسشنامههای دستی و الکترونیکی استفاده شده است. باتوجهبه نامحدودبودن جامعه آماری تعداد 380 پرسشنامه توزیع شد. تعداد 207 پرسشنامه معتبر با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری و نرمافزارهای SPSS و SMART PLS مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. اقدامات توسعهای، هرکدام اثرات متفاوت و معنیداری بر قابلیتاستخدام درونی و بیرونی دارند. افزونبراین، قابلیتاستخدام بیرونی، تأثیر بیشتری بر تمایل به ترکخدمت داوطلبانه نسبت به قابلیتاستخدام درونی دارد. مدیرانی که از توسعه کارکنان خود هراسان هستند، بهتر است بر آموزش، سوابق شغلی و استقلال کارمند توجه داشته باشند؛ زیرا این اقدامات توسعهای کمتر به ترکخدمت منجر میشوند تا زمانیکه اقدامات توسعهای متوجه گردش شغلی، غنیسازی شغلی و مأموریت شغلی باشد.