ساختار موسیقایی مناجات امام علی (ع) در مسجد کوفه
نویسندگان
doi
چکیده
موسیقی یکی از عناصر تحلیل ساختاری آثار ادبی است که نقش بسزایی در بیان و انتقال مفاهیم ایفا میکند و به سخن تعالی میبخشد. ادعیه و مناجاتهای ائمه (ع) بیانگر توحید و توجه انسانها به ساحت مقدس ربوبی است که لحن زیبا و موسیقی دلنشین آنها، از مهمترین عوامل القاء و انتقال این مفاهیم در خوانندگان آن است. یکی از این آثار پرمایه، مناجات امام علی (ع) در مسجد کوفه است که لحن عارفانه و زبان شیوای آن با مضامین والا و معارف عالی همراه است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل و ارزیابی عوامل موسیقایی مناجات امام علی (ع) است تا از این رهگذر میزان تأثیرگذاری آواها در انتقال مفاهیم آن به مخاطب تبیین گردد. بر این اساس با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی به بررسی شناسههای موسیقایی مناجات چون، توازن هجایی، تکرار، سجع و تضاد میپردازیم. یافتهها نشان میدهد که آوای قیامت و حقیقت رستاخیز در قسمت نخست مناجات، با به کارگیری متناسب هجای بلند و کوتاه، تکرار و سجع برخاسته از واژگان، در گوش آدمی طنین میاندازد. چنانکه بسامد بیشتر هجای بلند، ذوق سلیم در انتخاب واژگان متضاد، تکرار واژگان و سجع متوازن در بخش دوم مناجات که تضرع حضرت به درگاه ربوبی است، در قوتبخشی موسیقی آن مؤثر افتاده است.