حق متهم بیگانه به برخورداری از معاضدت کنسولی در پرتو رأی دیوان بینالمللی دادگستری در قضیة لاگراند
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق کیفری و جرمشناسی، گروه حقوق، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران
2 دانشیار حقوق کیفری و جرمشناسی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استاد حقوق کیفری و جرمشناسی، گروه حقوق، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران
doi
10.22059/jplsq.2021.315180.2651چکیده
حق متهم به برخورداری از وکیل در نظامهای ملی عدالت کیفری به رسمیت شناخته شده است. الزامات بینالمللی نیز حاکی از پذیرش این حق در منابع مختلف حقوق بینالملل از جمله اسناد بینالمللی و رویة قضایی بینالمللی است. در میان اسناد بینالمللی، کنوانسیون وین در مورد روابط کنسولی (1963) حق برخورداری از وکیل برای اتباع بیگانه را در قالب حق معاضدت کنسولی مورد تأکید قرار داده است. رأی دیوان بینالمللی دادگستری در قضیة لاگراند (۲۰۰۱) از مهمترین آرای بینالمللی صادره در مورد حق متهم بیگانه به برخورداری از معاضدت کنسولی است. مقالة پیشرو، به این پرسش اساسی پاسخ میدهد که حق متهم بیگانه به برخورداری از معاضدت کنسولی در رأی دیوان بینالمللی دادگستری در قضیة لاگراند (2001) چگونه منعکس شده است؟ یافتههای مقالة حاضر حاکی از آن است که حق متهم بیگانه به برخورداری از وکیل در قضیة لاگراند، بهتبع کنوانسیون وین، در قالب حق معاضدت کنسولی به رسمیت شناخته شده است و دیوان حق متهم به برخورداری از این معاضدت را حقی فردی تلقی میکند که ذینفع اصلی آن متهم است، نه دولت متبوع او.
