مطالعهی برساخت زنان از موانع مشارکت در طرح ریحان شهر: موردمطالعه منطقه 12 شهرداری تهران
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد برنامهریزی شهری، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 استادیار جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/urdp.2024.78343.1618چکیده
تحقیق حاضر باهدف بررسی موانع مشارکت زنان در طرح ریحان شهر منطقه 12 شهرداری تهران میباشد. این پژوهش از روش کیفی و استراتژی نظریهی مبنای بهره گرفته است. برای گردآوری دادهها از مصاحبههای عمیق و نیمهساختار یافته با حضور 35 مشارکتکننده استفاده شد. نتایج نشان میدهد پدیده محوری شناساییشده بازسازی اجتماعی ناهمگونی ساختاری در ذهنیت کنشگران میباشد؛ که از مجموعه شرایط زمینهای شامل: ترجیح مسائل فردی بر مسائل محله، تعارض و فشار نقش، فهم شهرداری بهمثابه نهاد خدماتی تا اجتماعی، مجموعهای از شرایط علی شامل: عدم بازخوردهای مثبت از طرحهای قبلی، اطلاعرسانی نامتناسب، مسائل دیده نشده، مبهم بودن طرح ریحان شهر، عدم توجه به میزان توانمندی مشارکتکنندگان، ایدهآل گرایی بهجای واقعیتگرایی، پولی سازی ریحان شهر، نادیده گرفتن زمینههای اجتماعی، در حال تکوین بودن، پیچیدگی در آغاز طرح، پیچیدگی در حین اجرا طرح و پیچیدگی فناوری طرح و مجموعهای شرایط مداخلهگر شامل: برنامههای بیثبات، بیاعتمادی نهادی، مسائل درونسازمانی و بی قدرتی در نربان قدرت نشات میگیرد. پیامد مجموعه عوامل گفته شده پنداشتها و برساختهای کنشگران شامل عدم باور به اثربخش بودن طرح و پنداشت نمایشی بودن طرح ریجان میشوند. پیشنهادات سیاستی در متن آمده است.