فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف این پژوهش مقایسه تأثیر مداخلات مهارت حرکتی به روش بازی برای درک (TGFU) در مقابل روش سنتی (خطی) بر بازداری پاسخ و انعطاف‌پذیری شناختی دانش‌آموزان دختر و پسر مقطع دبیرستان شهر شاهرود بود. روش‌ها: این پژوهش به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون انجام شد. 120 دانش‌آموز پایه دهم (60 دختر و 60 پسر) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (TGFU) و کنترل (خطی) قرار گرفتند. مداخلات شامل 8 جلسه 60 دقیقه‌ای در طول 4 هفته متوالی بود. انعطاف‌پذیری شناختی با پرسشنامه انعطاف‌پذیری شناختی (CFI) و بازداری پاسخ با آزمون استروپ رایانه‌ای سنجیده شد. داده‌ها با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در قالب طرح عاملی آمیخته 2×2×2 (زمان×گروه×جنسیت) تحلیل گردید. یافته ها: اثر اصلی زمان بر انعطاف‌پذیری شناختی (F(1,116)=267.646، p<0.001، η²=0.698) و بازداری پاسخ (F(1,116)=1477.311، p<0.001، η²=0.927) معنادار بود. تعامل زمان×گروه برای انعطاف‌پذیری شناختی معنادار بود (F(1,116)=8.206، p=0.005، η²=0.066)، که نشان‌دهنده برتری معنادار گروه TGFU نسبت به گروه خطی در بهبود این متغیر است. برای بازداری پاسخ ، تعامل سه‌گانه زمان×گروه×جنسیت معنادار بود (F(1,116)=5.775، p=0.018، η²=0.047). اثر جنسیت برای هیچ‌یک از متغیرها به تنهایی معنادار نبود. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که رویکرد TGFU می‌تواند به‌عنوان راهبردی مؤثر برای ارتقای انعطاف‌پذیری شناختی نوجوانان مورد توجه قرار گیرد؛ با این حال، تعمیم این اثربخشی به بازداری پاسخ نیازمند شواهد بیشتری است.