بهرهگیری از عناصر معماری بومی مازندران به منظور افزایش سرزندگی و زیستپذیری در مجتمعهای مسکونی بابلسر، مورد مطالعاتی: مجتمعهای مسکونی مهر بابلسر
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه مازندران، ایران (نویسنده مسئول).
2 کارشناسی ارشد معماری، مؤسسه آموزش عالی پردیسان، بابلسر، ایران.
doi
10.22034/aaud.2024.378216.2747چکیده
نگرش کمیتگرا در طراحی مسکن و روند رو به رشد تقاضای آن موجب گردیده است، در مجتمعهای مسکونی مهر بابلسر توجه لازم به مسئله بنیادین سرزندگی و زیستپذیری محیطهای مسکونی به معنای واقعی اعمال نشود. این مسئله به همراه تأثیر متقابل کیفیت زندگی ساکنان، ارائه مدلی جامع و نظاممند از سرزندگی و زیستپذیری محیطهای سکونتی را بایسته میسازد. معماری مسکن بومی مازندران همواره راهکارهایی جهت پیوند مؤلفههای سرزندگی و زیستپذیری مؤثر بر زندگی روزمره مردم و شیوه زیست آنان را شامل بوده است. تدقیق در خصوصیات معماری مسکن بومی مازندران، شناسایی این مؤلفهها و بهکارگیری آنان در مسکن کنونی از این حیث، میتواند راهگشا باشد. هدف پژوهش حاضر، به منظور ارائه راهحلهایی برای کیفیتبخشی به فضاهای مسکونی شهر بابلسر براساس بازشناسی مؤلفههای سرزندگی و زیستپذیری از طریق معماری مسکن بومی استان مازندران میباشد. پس از مرور ادبیات، به ارائه الگوهای سرزندگی و زیستپذیری و تعمیم آن با معماری بومی منطقه از طریق جمعآوری اطلاعات میدانی پرداخته شد. با روش نمونهگیری تصادفی، نمونه 175 نفری از ساکنین چهار مسکن مهر در بابلسر انتخاب و پرسشنامه روی آنها اجرا شد. پرسشنامه با استفاده از نرمافزار SPSS تحلیل شد. یافتههای تحقیق گویای آن است که در نتایج تحلیل عاملی از هفت عامل سرزندگی شناسایی شده (نشاط شهری، شاخصهای فیزیکی، جنبههای روانی، ارتقا مطلوبیت فضایی- فعالیتی، توجه به انسان، امنیت و ایمنی، و ارتباط با طبیعت) که پنج عامل آن معنیدار بودند و عوامل چهار و هفت در ارزیابیها بهزعم اهمیت آنها از نظر صاحبنظران معماری و شهرسازی، حذف گردیده است.
