نقش هوش ترکیبی در طراحی شهری و هدایت شهرهای هوشمند، مورد مطالعاتی: خیابان نیاوران

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

2 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران (نویسنده مسئول).

3 استاد گروه معماری، دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22034/aaud.2024.464237.2894
چکیده

امروزه ابزارهای هوشمند (هوش مصنوعی) هدایت‌کننده اصلی شهرهای هوشمند هستند. آن‌ها تسهیل‌کننده روندهای پیچیده طراحی و سرعت‌بخش جریانات شهرهای امروزی هستند؛ اما مشکل اساسی استفاده از هوش مصنوعی در فرآیندهای طراحی، عدم حداکثر استفاده از ظرفیت‌های هوش جمعی است امروزه فقدان بهره‌مندی از ظرفیت‌های هوش جمعی یکی از کمبودهای اساسی در زمینه طراحی شهری است.«هوش جمعی به ظرفیت و توانایی ترکیبی یک گروه یا یک تیم برای انجام طیف گسترده‌ای از وظایف و حل مشکلات مختلف اشاره دارد». با توجه ‌به این تعریف آیا می‌توان بدون استفاده از ظرفیت‌های هوش جمعی و بازخوردهای مناسب شهروندان، فضاهای شهری مناسبی را طراحی کرد. حضور و مشارکت شهروندان (خرد جمعی) در فرآیند طراحی با استفاده از هوش مصنوعی الزامی است چراکه آنان صاحبان اصلی فضاهای شهری هستند. هدف اصلی این پژوهش استفاده از هوش جمعی و تجربیات واقعی شهروندان در طراحی خیابان نیاوران است. همچنین استفاده از روش‌های نوین هوش مصنوعی در جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها یکی دیگر از اهداف این پژوهش کمی به‌شمار می‌آید. ما 107 نفر از شهروندان را به یک آزمایش واقعی در خیابان نیاوران دعوت کردیم. داده‌های پژوهش همان داده‌های مکانی (طول و عرض جغرافیایی) افراد از حضور و گردش در خیابان هستند که به‌وسیله یک اپلیکیشن ردیاب (Geo-Tracker) طراحی شده توسط پژوهشگر جمع‌آوری شده‌اند. سپس داده‌ها در قالب یک فایل JSON کدنویسی شدند. با واردکردن این داده‌های پردازش‌شده در قسمت کدنویسی یک سایت هوش مصنوعی به نام (Geojason) مسیرهای طی‌شده توسط افراد روی نقشه سایت ترسیم می‌شوند. با قرارگیری این مسیرها بر روی یکدیگر، بررسی و شناخت محدوده‌هایی از خیابان که همپوشانی و گره مسیرها در آن نقاط بیش‌تر دیده شدند، صورت پذیرفت. نتیجه آن شد که این نقاط بیش‌تر موردتوجه شرکت‌کنندگان پژوهش قرار گرفته است.

کلیدواژه‌ها