مطالعۀ جامعهشناختی مشاغل غیر رسمی در مناطق محروم شهر کرمانشاه
نویسندگان
1 استادیار گروه جامعهشناسی دانشگاه رازی
2 استادیار گروه جامعهشناسی، پژوهشکده توسعه کالبدی، جهاد دانشگاهی استان کرمانشاه
doi
10.22059/ijsp.2021.82683چکیده
هدف پژوهش، بررسی جامعهشناختی مشاغل غیر رسمی محلات محروم شهر کرمانشاه بوده است. برای بررسی مشاغل غیر رسمی پیمایشی با نمونه 2084 نفری از محلات محروم انجام شده و برای بررسی علل شکلگیری و پیامدهای مثبت و منفی مشاغل غیر رسمی با فعالان مشاغل غیر رسمی مصاحبه بعمل است. نتایج نشان داد درصد مشاغل غیر رسمی در محلات محرومِ چمن (8/80 درصد) ، درهدراز (2/72 درصد) باغ ابریشم (6/69 درصد) و جعفرآباد (5/62 درصد) نسبت به بقیۀ محلات، زیاد بوده است. فراوانی مشاغل غیر رسمی کارگر ساختمانی، مسافرکشی و دستفروشی بیشتر از بقیه مشاغل بوده است. فعالان مشاغل غیر رسمی، ویژگیهای فردی، اجتماعی و اقتصادی متفاوتی از فعالان مشاغل رسمی دارند و نابرابری اجتماعی، قومی و مذهبی بر شکاف اقتصادی در محلات محروم منطبق شده است. پیامدهای مثبت (فردی، خانوادگی و اجتماعی) مشاغل خانگی زنان، کارگر کشاورزی، کارگر ساده، کارگر ساختمانی و ماهر ساختمانی نسبت به مشاغل ضایعاتی، دستفروشی و دامداری بیشتر است. بنابراین مشاغل ضایعاتی در محلۀ جعفرآباد، دامداری در محلۀ درهدراز و دستفروشی در محلۀ شاطرآباد با توجه به آسیبهای اجتماعی و اقتصادی برای شاغلان و محلات، نیازمند توجه سیاستگذاران شهری کرمانشاه است. برآیند تحلیل کمّی و کیفی نشان داد که سرریز جمعیتی که در محلات محروم سکنی گزیدهاند از اقتصاد غیر رسمی شهر نهایت استفاده کرده و با خوداشتغالی از درون آسیبهای اقتصادی و اجتماعی تأمین معیشت کرده است. بنابراین اقتصاد غیر رسمی بار عمده تأمین معیشت حداقلی افراد محلات محروم را بر دوش گرفته و نتیجۀ چنین ساختار اقتصادی، پیامدهای ناخواسته اجتماعی و اقتصادی برای فرد، خانواده و جامعه است.