فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

روش آموزش در رشته‌های مرتبط با هنر و به‌خصوص رشته معماری، به‌دلیل تلفیق و آمیختگی حوزه‌های نظری و عملی یکی از مباحث پرچالش در حیطه آموزش می‌باشد؛ چرا که نهادهای آموزشی بایستی افرادی را تربیت نمایند که هم در مفاهیم نظری صاحب‌نظر و هم در فعالیت‌های اجرایی و حرفه‌ای توانمند باشند و بتوانند نقش سازنده به‌عنوان معمار در جامعه ایفا کنند. در همین راستا یکی از مباحث مهم آموزش چگونگی ارتقاء خلاقیت حین آموزش است که همواره مورد بحث کارشناسان و پژوهشگران بوده است. رویکرد مشارکت‌محوری با هدف تعامل بیش‌تر افراد با محیط‌های آموزشی، نقش مهمی در ارتقاء تعامل سازنده محیط و افراد داشته و از این طریق می‌تواند ضمن بهبود کیفیت آموزش موجب ارتقاء خلاقیت نیز گردد. این پژوهش با هدف بررسی طرح‌های آموزش مشارکت‌محور در حوزه دروس نظری و عملی در راستای ارتقاء خلاقیت صورت گرفته و برای این منظور از روش طرح‌های آموزشی گروه آزمون و گروه شاهد استفاده نموده و نتایج برای هر دو گروه مورد مقایسه تطبیقی قرار گرفته است. جامعه آماری پژوهش، دانشجویان کارشناسی معماری هستند که در مؤسسات آموشی شهر سمنان مشغول به تحصیل می‌باشد و بدین‌منظور با رویکرد آموزش مشارکت‌محور به تفکیک در حوزه‌های نظری و عملی مورد سنجش و مقایسه قرار گرفته‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که متغیرهای خلاقیت تورنس در دروس نظری، چه در مرحله پیش‌آزمون و چه در مرحله پس‌آزمون، دارای ضرایب پایینی هستند؛ به‌طوری‌که کم‌ترین سهم عاملی در دروس نظری مربوط به مؤلفه سیالی با مقدار (238.‏0) و بیش‌ترین سهم مربوط به بسط با مقدار (581.‏0) می‌باشد. در مرحله پس‌آزمون بیش‌ترین سهم عاملی مربوط به انعطاف‌پذیری با مقدار (675.‏0) و کم‌ترین سهم مربوط به سیالی با مقدار (348.‏0) می‌باشد. در تحلیل همبستگی گرافیکی بین پاسخ‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون مشخص شد که ضرایب R بسیار پایین بوده و این نشان از دخالت متغیرهای مداخله‌گر در مراحل مختلف آزمون دارد.