تبیین مدل ارزیابی انتخاب و ترجیحات در ساختمانهای مسکونی-آپارتمانی در مناطق شهری، مناطق 1، 6، 13 و 22 تهران
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری وشهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران (نویسنده مسئول).
2 دانشیار تخصصی شهرسازی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
4 استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
doi
10.22034/aaud.2022.231055.2210چکیده
با توجه به ماهیت مسکن، انتخاب یا ترجیح آن برای هر فرد از اهمیت خاصی برخوردار است. هدف این تحقیق، تعیین و بررسی الگوی ارتباط معیارهای ترجیحات مسکونی در بین شهروندان تهرانی است. روش تحقیق: این تحقیق به روش پیمایش مقطعی صورت گرفته واحد تحلیل فرد است و جامعه آماری پژوهش را شهروندان تهرانی بالای هجده سال تشکیل میدهند. تعداد 310 نفر به عنوان نمونه آماری و با توجه به نمونهگیری تصادفی سیستماتیک منتخب شدند. گردآوری اطلاعات پرسشنامه محقق ساخته و جهت تحلیل نتایج از شیوههای آماری همچون تحلیل عاملی تاییدی، تفاوت میانگینهای یکنمونهای، تفاوت میانگینهای چند نمونهای و تحلیل مسیر بهره گرفته شد. نتایج آزمون تفاوت میانگینهای تک نمونهای نشان داد که تمامی شاخصها از نظر پاسخگویان با اهمیت هستند. تحلیل تفاوت میانگینها نشان داد که به ترتیب معیارهای «فرهنگی- اجتماعی»، «فیزیکی- کالبدی»، «محیطی» و «اقتصادی» در انتخاب مسکن دارای اهمیت هستند و این معیارها در مناطق مختلف شهری دارای یک میزان اهمیت میباشند و تفاوت معنیداری در مناطق مختلف مشاهده نشد. معیار «اقتصادی» اگرچه از نظر پاسخگویان کمترین اهمیت را به خود اختصاص میدهد اما مدل مسیر نشان داد که تاثیر معنیداری بر اهمیت دیگر معیارها دارد. نتایج این تحقیق میتواند مدنظر برنامهریزان و سیاستگذاران مسکن و همچنین طراحان معمار قرار گیرد.