سنجش شاخصهای همبستگی «ایده- محصول» در روند ساخت تکاملی در سنت معماری ایران با تاکید بر معماری کاروانسراها
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول).
doi
10.22034/aaud.2021.277821.2451چکیده
در جهان مدرن امروزی به تأثیر از دستاوردهای ایدهمحور افلاطونی و نوافلاطونی ایده اهمیت چشمگیری یافته است و توجه آموزش، حرفه و پژوهش به آن زیاد است. ولی امروز به خوبی میدانیم که ایده به تنهایی قابل ارزیابی نیست و لازم است ایده و سیر تحول و پردازش آن با نتیجه و محصول سنجیده شود. این پژوهش، در حوزهی طراحیپژوهی به دنبال سنجش همبستگی «ایده- محصول» در روند ساخت تکاملی در کاروانسراهای تاریخی ایران به عنوان یکی از گونههای بناهای قدیمی معماری ایرانی و ارزیابی تحقق ایده در محصول نهایی با استناد به نظریات صاحبنظران است. بر همین اساس، رویکرد حاکم بر این پژوهش «کاربردی» است و پژوهش ماهیتی «تبیینی- تحلیلی» دارد. به منظور بررسی دقیقتر، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی، سیر تکامل کاروانسراهای تاریخی ایران مورد مطالعه قرار گرفته است. نتایج بررسیهای انجامشده نشان میدهد که در کاروانسراهای تاریخی ایران، تا حد زیادی شاخصهای ایده در شاخصهای محصول تحقق یافته است. به طوریکه شاخص طبیعت مادی و مصنوع در قالب طبیعتگرایی و اقلیمگرایی، شاخص فرهنگ در قالب زمینهگرایی، شاخص برنامهریزی در قالب دانشمحوری، شاخص روانشناسی و نیازهای معنوی در قالب معناگرایی، شاخص فلسفی در قالب معناگرایی، شاخص نشانهشناسی در قالب نمادگرایی، شاخص عملکرد و امور اقتصادی در قالب شاخص عملکردگرایی، شاخص نیازهای اجتماعی و مشارکت در قالب شاخص جمعگرایی و در نهایت شاخص امور فنی و شیوه ساخت در قالب دانشمحوری محقق شده است.