بررسی ترجیحات کاربران در ارائه ی راهبردهای مداخله در فضای رها شده به عنوان یک پارک جیبی
نویسندگان
1 دکتری معماری منظر، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران (نویسنده مسئول).
3 استاد گروه معماری منظر، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
doi
10.22034/aaud.2020.240898.2269چکیده
روند سریع شهرنشینی مشکلات بسیاری در توسعهی فضای شهری ایجاد میکند. در این میان زمینهای نسبتا حاشیهای و فضاهایی باقی-مانده تولید میشوند که امکان وقوع هرگونه ناهنجاری در آنها وجود دارد. بنابراین بررسی نوع مداخلات در مقیاس کوچک در چنین فضاهایی، بر رفتار کاربر تأثیر گذاشته و میتواند تحت تأثیر ترجیحات استفادهکنندگان باشد. بر اساس نمونههای ارائه شده در سایر نقاط دنیا، این پژوهش با تکیه بر انتخاب یک نمونه از فضاهای رها شده در تهران، امکان ایجاد پارک جیبی را بررسی کرده است. به این منظور، برای یافتن مناسبترین نوع مداخله در سایت انتخاب شده، مطالعهی ترجیحات و اولویتهای افراد ضروری است. با استفاده از مطالعهای توصیفی- تحلیلی و بر اساس روش مقایسات زوجی، این مطالعه با هدف ارزیابی مداخله در اراضی خالی از جمله اولویت های ساکنین و نظرات کارشناسان انجام گرفت. پس از مطالعات انجام شده در زمینهی ماهیت فضاهای رها شده، نظر 6 کارشناس مورد بررسی قرار گرفت. سپس به منظور تعیین اولویت کاربران، گزینههای انتخاب شده در مرحله اول، در پرسشنامه تصویری AHP گنجانیده شد. با تجزیه و تحلیل 165 پرسشنامه، اولویت نخست کاربران برای تبدیل یک فضای رها شده به پارک جیبی، در هر دو گروه خانمها و آقایان، فضای آسایش بود و فضای ورزشی از کمترین انتخاب برخوردار بود. اولویت استفاده از فضاهای باز شهری در گروههای سنی 20 تا40 متفاوت از سایر جامعهی آماری بود. همچنین مقایسهی گزینههای فضای نشستن با فضای آسایش، حاکی از اهمیت انتخاب نوع مبلمان شهری در پارک-های جیبی است. از آنجایی که فضاهای کوچک میان بلوکهای شهری، برای ساکنین قابل دسترسیتر هستند، لازم است پارکهای جیبی به منظور ایجاد فضاهای طبیعی در نظر گرفته شوند و به طور خاص، اولویت ساکنین در استفاده از فضاها در نظر گرفته شود، تا از این طریق، پویایی فضاهای محلی و تجدید حیات فضاهای رها شده امکانپذیر شود.