درک دانشجویان پرستاری از سبک‌های ارتباطی در محیط یادگیری بالینی: یک مطالعه کیفی

نویسندگان

1 استادیار، مرکز تحقیقات اخلاق وحقوق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)

2 استاديار، مرکزتحقيقات عوامل اجتماعي موثربرسلامت، دانشگاه علوم پزشکي وخدمات بهداشتي درماني البرز، کرج، ایران

3 دانشجوی دکترای پرستاری، دانشکده پرستاری رازی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، ایران

doi
10.22037/bioeth.v4i13.13858
چکیده

سبک‌های ارتباطی بر حسب موقعیت دارای اشکال متفاوتی است و دانشجویان پرستاری نیز این سبک‌های ارتباطی را به اشکال مختلفی بر حسب تعامل با افراد مختلف و در موقعیت‌های متفاوت درک می‌کنند. با توجه به اهمیت درک دانشجویان پرستاری از سب‌کهای ارتباطی، در دانشگاه علوم پزشکی جیرفت مطالعه‌ای به روش کیفی و با رویکرد تحلیل محتوا انجام گرفت. تعداد 35 مصاحبه عمیق با دانشجویان پرستاری و یک مصاحبه به روش گروه متمرکز با 5 تن از آن‌ها انجام شد. در این مطالعه چهار طبقه اصلی مشخص گردید: 1- سبک ارتباط انگیزشی- هدایتی 2- سبک ارتباط حمایتی-نظارتی 3- سبک ارتباط حمایتی- مشارکتی 4- سبک ارتباط مراقبتی-آموزشی.سبک‌های ارتباطی در محیط یادگیری بالینی نحوه تعاملات دانشجو با سایر افراد را توضیح می‌دهند. لازم است مسؤولین و برنامه‌ریزان آموزش پرستاری و همچنین مدرسین از این سبک‌های ارتباطی مطلع باشند تا بتوانند محیط یادگیری بالینی و به خصوص شرایط روانی- اجتماعی حاکم بر تعاملات محیطی را بهتر درک نمایند.