حق بر شادی در پرتو اهداف توسعة پایدار
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق، دانشکدة حقوق، دانشگاه آزاداسلامی واحد رفسنجان، رفسنجان، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، گروه حقوق، دانشکدة حقوق، دانشگاه آزاداسلامی واحد رفسنجان، رفسنجان، ایران
doi
10.22059/jplsq.2021.321652.2748چکیده
شادی، معیاری برای سنجش سطح توسعهیافتگی کشورها بهشمار میآید؛ بدینگونه که مسیر تحقق شادی انسان از رهگذر توسعه است. بر این اساس، دور افتادن از پیگیری شادی سبب شده است که سازمان ملل متحد اهداف توسعة پایدار را بهعنوان نقشة راه و الگویی جامع و برنامة عملیاتی برای تحقق حق بر شادی در چهار مقولة توسعة اجتماعی، اقتصادی، سلامت اجتماعی و سبک زندگی پایدار مقرر کند. بر همین اساس، برنامهریزیها و سیاستهای توسعهای دولتها نیز باید بهگونهای تصویب شود که زمینه اجتماعی و اقتصادی درک شادی را برای مردم فراهم سازد. براساس این اهمیت و ضرورت، فهم معنای حق بر شادی در پرتو اهداف توسعه پایدار، ماهیت حقوقی این حق از منظر مبانی حقوقی و اسناد و نیز نسبت میان حق بر شادی و اهداف توسعة پایدار، ایده و مسئلة اصلی این مقاله را شکل میدهد. این نگاشته، مبتنی بر روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات کتابخانهای به این بررسی میپردازد. نتیجه آنکه، رویکرد اثباتی توسعة پایدار میتواند رهگذر مطمئنی برای حق بر شادی فراهم آورد که اقتضائات و لوازم متعددی نیز در حوزة توسعة اجتماعی، اقتصادی، سلامت اجتماعی و سبک زندگی پایدار در پی خواهد داشت.