فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از مهم‌ترین علل ناکامی معماری معاصر ایران، عدم شناخت و بهره‌گیری از نوآوری در فناوری سیستم‌‌های نوین سازه‌ای است. معمار باید از قابلیت‌های فناوری روز، استفاده نماید و این امر مستلزم توانایی وی در به‌کارگیری خلاقانه سیستم‌‌های مدرن سازه‌ای در فرآیند طراحی است. جهت دستیابی به این مسئله مهم، آموزش هدفمند درس سازه‌‌های نو و به‌کارگیری مؤثر و کارآمد در فرآیند طراحی جهت افزایش مهارت توانایی در دانشکده‌های معماری ضروری به نظر می‌رسد. هدف این تحقیق تبیین راهکار آموزشی کارآمد در جهت ارتقای توانایی طراحی معماری مبتنی بر یادگیری طراحانه و فناوری‌های نوین سازه‌ای است. این راهکار علمی، برآیند دوجانبه توسعه توان طراحی و اتخاذ رویکرد سازنده‌گرایی در یادگیری تعامل‌گرای دانشجویان معماری است. در همین راستا این پژوهش با هدف بررسی میزان اثرگذاری هم‌زمانی و هم‌مکانی در یکپارچگی توأمان سازه‌‌های نوین بر مهارت توانایی طراحی معماری دانشجویان شکل گرفته است. پرسش اصلی تحقیق چگونگی انتقال کاربردی و مؤثر یادگیری طراحانه‌ سازه‌های نوین در کارگاه معماری و افزایش مؤلفه‌های توانایی طراحی می‌باشد. روش تحقیق ترکیبی متوالی بر اساس راهبرد شبه آزمایشی، مبنای این پژوهش است. آزمون پژوهش در دو مرحله پیش‌آزمون (پایلوت) در کارگاه طراحی معماری به‌عنوان محیط یادگیری سازنده‌گرای تعاملی انجام گرفت. جامعه آماری تحقیق از دانشجویان ترم سوم کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد همدان در سه گروه 15 نفری که یک گروه، اصلی و دو گروه دیگر به‌عنوان گواه (شاهد) انتخاب شدند. داده‌‌های پژوهش بر مبنای مؤلفه‌‌های اصلی تحقیق و آزمون‌‌های متوالی و بر پایه ملاک‌‌های داوری گردآوری شده و تحلیل داوری، مورد سنجش و ارزیابی نهایی قرار گرفت. یافته‌های پژوهش در بخش پیش آزمون (پایلوت) نشان می‌دهد یادگیری هم‌زمان سازه‌های نوین در مکان مشترک آتلیه طراحی به‌صورت عملی، می‌تواند باعث ارتقای مؤلفه‌های اصلی مهارت توانایی طراحی شد و همچنین می‌تواند به‌عنوان الگویی کاربردی در کارگاه‌های دانشکده‌های معماری به‌کار گرفته شود.