موانع مدیریتی تحقق تونل مشترک تأسیسات شهری در شهر تهران
نویسندگان
1 دانشیار مدیریت شهری، دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد مدیریت شهری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
3 استادیار مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22034/aaud.2020.159351.1749چکیده
افزایش روز افزون جمعیت و گسترش شهرها، مستلزم ارائه انواع بیشتری از تأسیسات و زیرساختهای شهری برای شهروندان است. افزایش و گسترش مذکور، ارتقای ظرفیت و کنترل استهلاک زودرس تأسیسات زیربنایی را به یکی از بزرگترین چالشهای مدیریت شهری تبدیل کرده است. احداث تونل مشترک تأسیسات شهری بهعنوان یک سازه عظیم جهت یکپارچه کردن تأسیسات زیربنایی، راه حلی مدبرانه است، که از سویی سیمای شهری آرام و به دور از اغتشاش بصری، زیستمحیطی و تسهیل حرکت و عبور و مرور را برای شهروندان به ارمغان میآورد و از سویی دیگر تسهیل اجرا، نگهداری و نوسازی تأسیسات شهری، کاهش هزینههای حفاظت و نگهداری و تعمیرات کلیه خطوط تأسیساتی، افزایش فضاهای شهری و جلوگیری از حفاریهای متعدد و کاهش هزینههای تعمیر معابر و زیرساختها را برای مدیریت شهری ممکن میسازد. هدف مقاله حاضر، شناخت موانع مدیریتی تحقق تونل مشترک تأسیسات شهری در شهر تهران در مراحل سیاستگذاری و تصمیمگیری، برنامهریزی و طراحی، تأمین مالی، اجرا و پیادهسازی، بهرهبرداری و نگهداری میباشد. نتایج پژوهش با استفاده از روش کیفی تحلیل مضمون دادههای بهدست آمده از 22 مصاحبه نیمهساختار یافته نشان میدهد که مهمترین موانع شناسایی شده، در مراحل سیاستگذاری و تصمیمگیری و برنامهریزی و طراحی مطرح است که به نوعی بر سایر مراحل تأثیر میگذارد. در مرحله سیاستگذاری و تصمیمگیری، عدم ضمانت اجرایی قانون، خلا ضوابط قانونی و دستورالعملهای لازم و انتخاب ناکارآمد کنشگران دخیل بیان شده است. در مرحله برنامهریزی و طراحی، فقدان بانک اطلاعاتی و نقشههای دقیق از وضعیت موجود شبکههای تأسیساتی، فقدان ملاحظات زمانبندی و مالی، پیچیدگی مطالعات امکانسنجی، فقدان مطالعات نیازسنجی، کلی بودن ضوابط و استانداردهای فنی و نامشخص بودن جزییات مطرح شده است.