آسیبشناسی عوامل مؤثر بر ناکارآمدی کیفیتهای محیطی در میدانهای شهری بعد از تبدیل به پیادهراه، مورد مطالعاتی: میدان امام حسین(ع) تهران
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد طراحیشهری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22034/aaud.2019.171736.1813چکیده
ارتقاء کیفیتهای محیطی در فضاهای عمومی شهری بعد از تبدیل به فضاهای پیاده شهری، این امکان را به کاربران میدهد که با فرصت بیشتری محیط شهری را تجربه کنند و سطح تعاملات اجتماعی در محیط ارتقاء یابد. طرح پیادهراهسازی میدان امام حسین(ع) که یکی از میادین مهم شهر تهران میباشد پس از اجراء مورد نقد بسیاری از کارشناسان قرار گرفته است. این پژوهش با استفاده از تحلیلهای رفتارسنجی از طریق پرسشنامه و تحلیلهای آمارهای استنباطی مانند: رگرسیون و آزمون پیرسون در نرمافزار SPSS قصد دارد به بررسی و تحلیل کیفیتهای محیطی یکی از میدانهای شهری در ابعاد کالبدی، ادراکی و اجتماعی بعد از تبدیل شدن آن به فضای شهری پیاده بپردازد. پژوهش حاضر نشان میدهد که غنای حسی و توجه به مقیاس انسانی و پیادهمدار بودن، خوانایی، ایمنی و امنیت تأثیرگذارترین عوامل در ارتقاءکیفیتهای پلازاهای شهری هستند، اما طراحی پلازای امام حسین(ع) در تأمین اغلب شاخصههای کیفی مورد بررسی موفق نبوده است. نبود برنامه و بیتوجهی به خرده فضاها و خردهفروشی و نبود مدیریت زمین و تنوع کاربریها پس از تبدیل شدن به فضای پیاده و همچنین فقدان مدیریت برای جریانسازی و رویدادپذیری فضای میدان، نیز از دلایل دیگر در عدم توفیق پروژه میباشد
