همنشینی الگوها در معماری خانههای تاریخی، مورد مطالعاتی: خانه صادقی (لاهیجان)
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه علم و فرهنگ، شعبه رشت، ایران
2 استاد گروه هنر، دانشکده هنر، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
doi
10.22034/aaud.2020.93867.1257چکیده
معماری بومی گیلان، پیش از ظهور قاجاریه، با رویکردی کاملاً اقلیمی، بر این پهنه جغرافیایی سیطره داشت. با ورود معماری قاجاری که خود، تلفیقی از معماری وارداتی و معماری سبکی قبل از آن بود روشهای موجود که سالها پابرجا مانده بود به سرعت دچار دگرگونی شد. آنچه بسیار مهم جلوه مینماید این است که معمار گیلانی در تلاطم ورود الگوهای جدید تا چه اندازه با بازجستن عناصر بومی در ساخت بنا، به ماندگاری رویکرد اقلیمی معماری بومی گیلان، یاری رسانده است. به عبارت دیگر در معماری، عوامل اقلیمی بومی و عناصر وارداتی در ساخت بنا چگونه و تا چه اندازه بر بنا تأثیر گذاشتهاند. سؤال اصلی که پژوهش حاضر در پی پاسخگویی به آن برآمده این است که: چگونه همنشینی الگوها میتواند سبب انطباق ترکیب نهایی معماری با نیازهای ساکنین یک بنا شد؟ اهمیت پرداخت به موضوع، در مستندسازی بناهای تاریخی بروز و ظهور می نماید که خود مقدمهای برضرورت صیانت از آثار کهن و با ارزش معماری این مرز و بوم و نیز تطابق آن با معماری امروز منطقه، در جهت دستیابی به الگوهای پایدار در ساخت و ساز است. از مهمترین یافتههای این مطالعه میتوان به تلفیق دو رویکرد اقلیمی و سبکی در معماری خانه صادقی اشاره نمود؛ چنان که با نگاهی به عوامل موجود در این بنا، ظاهراً معمار خانههای شهری گیلان، به جای تأثیرپذیری کامل از نوعی معماری که برای طبقه اعیان، نشانههای فراوانی از تظاهر به تمول و تفاخر داشت؛ تصمیم به تلفیق معماری اقلیمی گیلان و معماری وارداتی گرفته است