بازتوسعه میانافزای اراضی موقوفه در شهر مشهد
نویسندگان
1 دانشیار شهرسازی، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد برنامهریزی شهری، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/aaud.2019.102278.1331چکیده
از چالشهای اساسی برنامهریزی شهری، کمبود زمین برای توسعه و تأمین نیازهای مناطق شهری به ویژه شهرهای بزرگ چون مشهد است. در شرایط کمبود زمین، باید به دنبال توسعه زمینهای ازتوسعه بازمانده به منظور استفاده از تمام توانمندیهای درونی شهر در چارچوب توسعه میانافزا بود. از جمله اراضی و فضاهای بازمانده از توسعه، اراضی موقوفه شهری میباشد. شهر مشهد از جمله شهرهایی است که در آن مالکیت وقفی نقش مهمی در توسعه و مدیریت شهری داشته است. بهویژه منطقه 6 شهرداری شهر مشهد که حدود 80 درصد اراضی آن، تحت مالکیت وقفی آستان قدس رضوی بوده و با مشکل کمبود زمین، ناکارایی و عدم پویایی بافتهای درونی مواجه است. از چالشهای اساسی برنامهریزی شهری، کمبود زمین برای توسعه و تأمین نیازهای مناطق شهری به ویژه شهرهای بزرگ چون مشهد است. درچنین شرایطی، باید به دنبال توسعه زمینهای ازتوسعه بازمانده به منظور استفاده از تمام توانمندیهای درونی شهر در چارچوب توسعه میانافزا بود. در این مقاله، امکان بازتوسعه اراضی موقوفه این منطقه در قالب ظرفیتسنجی میانافزای بررسی شده است. برای رسیدن به این هدف، پس از شناسایی و بررسی شاخصهای ظرفیت سنجی میانافزا اراضی موقوفه در منطقه 6، به منظور همپوشانی آنها و اولویتبندی قطعات مستعد توسعه، از ابزار سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) و فرآیند تحلیل سلسلهمراتبی(AHP) استفاده شده است. نتایج بیانگر آن است که معیار«آشنایی با الزامات وقف» با ضریب اهمیت 0.154 مهمترین عامل و معیار «ضوابط فرادست» با ضریب اهمیت 0.021 ضعیفترین عامل در سنجش ظرفیت بازتوسعه اراضی موقوفه شهری مطرح میباشند.