استراتژی ترجیحی طراحی بناهای میانافزا در بافتهای تاریخی از دیدگاه متخصصان معماری، شهرسازی و مرمت
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، قزوین، ایران.
2 استادیار معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، قزوین، ایران
doi
10.22034/aaud.2019.92453چکیده
هستههای تاریخی شهرها بهعنوان میراث فرهنگی و اجتماعی هر جامعهای شناخته میشوند، اما فرسودگی و تخریب ناشی از گذر زمان و حذف تدریجی و یا تغییر عملکرد برخی بناها در بافتهای تاریخی نیاز به توسعههای درونبافتی و طراحی بناهای میانافزا را مطرح میسازد. این توسعهها در صورتیکه ناموزون، بدون توجه به زمینه و به گونهای شتابزده صورت پذیرد، منجربه ناهماهنگی و مخدوش شدن بافت قدیم میشود. استیون سمز1، استاد دانشگاه و معمار و طراح پروژههای گوناگون حفاظتی و ساختمانی در آمریکا چهار راهکار برجسته طراحان در برخورد با زمینههای تاریخی را تکرار عین به عین زمینه، مداخله خلاقانه در سبک، ارجاع انتزاعی و مخالفت عمدی با زمینه معرفی میکند. هدف از این پژوهش بررسی استراتژی ترجیحی متخصصان معماری شهرسازی و مرمت برای طراحی بناهای میانافزا در بافتهای تاریخی از میان چهار راهکار مطرح شده توسط سمز میباشد، شناخت دیدگاههای ترجیحی متخصصان و مقایسه آن با دیدگاههای شهروندان و کشف شباهتها و تفاوتهای میان دیدگاههای این دو گروه میتواند راهنمای متخصصان در طراحیهای میانافزای آینده باشد. روش بهکار گرفته شده در این پژوهش پیمایشی است و در دو مرحله صورت گرفته است. همچنین اطلاعات به دو طریق مطالعات اسنادی و میدانی (پرسشنامه) جمعآوری شده است. جامعه آماری این تحقیق را 120 نفر از متخصصان این سه رشته تشکیل میدهند. نتایج بهدست آمده نشان میدهد که معماران راهکار مخالفت عمدی با زمینه و شهرسازان و متخصصان مرمت، راهکار تکرار عین به عین زمینه را بهعنوان استراتژی ترجیحی طراحی بناهای میانافزا در بافتهای تاریخی برمیگزینند. همچنین مهمترین خصیصه طراحی از دیدگاه متخصصان معماری، ایجاد نوآوری و پیچیدگی در زمینه و از دیدگاه متخصصان شهرسازی و مرمت، دلپذیر و خوشایند بودن در زمینه میباشد.
