تأثیر زمان تخلیه در برنامهریزی مدیریت ایمنی آتشسوزی در دو ساختمان بلندمرتبه مسکونی
نویسندگان
1 استاد گروه پژوهشی بازسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه ساختمان، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 کارشناسی ارشد بازسازی پس از سانحه، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
چکیده
توجه ویژه به مقوله ایمنی در برابر آتشسوزی در ساختمانهای بلندمرتبه که تعداد زیادی جمعیت را در خود جای میدهند حائز اهمیت است. بهدلیل چالشهای منحصر به چنین ساختمانهایی، تأمین ایمنی این بناها نیازمند انجام برنامهریزی و مدیریت ایمنی است. یکی از اصلیترین موضوعات مورد توجه انجام تخلیه اضطراری ایمن و بهموقع میباشد. پژوهش حاضر، به معرفی مفهوم «زمان تخلیه» در قالب دو بازه «زمان تأخیر» و «زمان حرکت» پرداخته است. بدینمنظور بازه زمانی تأخیر پیش از شروع حرکت به دو روش، و بازه زمانی حرکت به سه روش برای دو ساختمان بلندمرتبه مورد مطالعه محاسبه شده و مقدار بیشینه نتایج بهدست آمده از هریک، انتخاب و با هم جمع شده و به عنوان زمان کلی تخلیه درنظر گرفته شده است. سپس از طریق ترسیم خط زمان برای هر ساختمان و مراجعه به مؤلفههای اثرگذار در روشی که زمان بیشینه را نتیجه دادهاند، عوامل مؤثر در افزایش زمان تخلیه مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتهاند. نتایج تحقیق نشان میدهد بهدلیل نبود ساختاری منسجم برای عهدهدار شدن مسئولیتهای مرتبط با ایمنی در ساختمانهای بلند مسکونی، نگهداری نامناسب تجهیزات ایمنی، در هنگام رخداد آتشسوزی بهعلت تأخیر زمانی در شروع تخلیه ساکنان میزان زیادی از زمان موجود برای فرار را از دست خواهند داد و علاوه بر آن در هنگام خروج نیز با مسائلی چون حرکت کند جمعیت، مسدود شدن راههای خروج بهدلیل کاهش عرض مفید و ورود دود و گازهای سمی به آنها مواجه خواهند شد. نتیجهگیری نشان میدهد که تسریع فرآیند تخلیه اضطراری صرفاً به مفهوم حرکت سریعتر افراد در خروج نیست، بلکه با به حداقل رساندن زمان تأخیر پیش از تخلیه از طریق آموزش و مانور و انجام واکنشی سریعتر از طرف ساکنان و نیز کاربرد آسانسورها میتوان ایمنی آتش را در تخلیه اضطراری افزایش داد.
