تاثیر پرتوتابی بر ناپدید شدن شکمبه ای ماده خشک و پروتئین خام، و قابلیت هضم برون تنی کنجاله کانولا
نویسندگان
1
2
3
4
5 دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
doi
10.22092/asj.2014.100170چکیده
این پژوهش بهمنظور بررسی تاثیر پرتوهای یونساز گاما و الکترون در دزهای 25، 50 و 75 کیلوگری، بر تجزیه شکمبهای ماده خشک و پروتئین خام، و قابلیت هضم برون تنی کنجاله کانولا انجام گرفت. بدین منظور از تکنیک کیسههای نایلونی و روش هضم دو مرحلهای استفاده شد. پرتو گاما باعث کاهش تجزیهپذیری ماده خشک شد (05/0P<)، اما پرتو الکترون تاثیری بر این صفت نداشت (05/0P>). تجزیه شکمبهای پروتئین خام بهوسیله پرتوتابی کاهش یافت (05/0P<). در این خصوص تاثیر اشعه گاما بیشتر از تابش الکترون بود (05/0P<). قابلیت هضم برون تنی کنجاله کانولا تحت تاثیر پرتوتابی افزایش یافت (05/0P<). با افزایش دز تابش پرتوهای الکترون و گاما، مقدار قابلیت هضم برونتنی ماده خشک، بهطور خطی افزایش یافت (05/0P<). تاثیر تابش الکترون و اشعه گاما در افزایش این صفت یکسان بود (05/0P>). نتایج این پژوهش نشان داد که هرچند تاثیر پرتو گاما در کاهش تجزیه شکمبه ای ماده خشک و پروتئین خام کنجاله کانولا بیشتر از پرتو الکترون بود، اما قابلیت هضم برون تنی آن به طور یکسانی تحت تاثیر این پرتوهای یونساز افزایش یافت.
