بررسی رابطه حس دلبستگی به مکان و پیاده روی به منظور بهبود سطح سلامت در محله، نمونه موردی: محله مطهری شهر مشهد
نویسندگان
1 استادیار شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
3 استادیار شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.
doi
چکیده
پیاده روی بهعنوان مهمترین بخش فعالیت بدنی در بهبود سطح سلامت تأثیرگذار است. برنامهریزی و طراحی درست و هدفمند میتواند به این مهم کمک نماید. این نوع برنامهریزی و طراحی عمدتاً در سطح محله مطرح میشوند. حس دلبستگی فرد به مکان زندگی بهعنوان موضوعی مهم و مورد پذیرش اکثر متخصصین میتواند بر پیادهروی ساکنین در سطح محله تأثیرگذار باشد. بررسی این رابطه و تحلیل آن هدف این مقاله میباشد. در این نوشتار بهدلیل سنجش ارتباط و تعامل عاطفی مثبت انسان با مکان در واقع حس دلبستگی به مکان که یکی از مفاهیم حس مکان است، بررسی می شود. بهمنظور کشف روابط همبستگی میان متغیرها در این پژوهش از شیوه پرسشگری استفاده شده است. لذا نمونه ای 200 نفری از ساکنین محله مطهری شهر مشهد به شیوه نمونهگیری تصادفی انتخاب شده مورد ارزیابی قرار گرفتهاند. نتایج تحلیل پرسشنامه ها نشان میدهد، میان میزان پیادهروی و حس دلبستگی به مکان ساکنین محله رابطه معنیداری موجود نیست در صورتی که میان هدف از پیادهروی و حس دلبستگی به مکان رابطه معنیدار موجود است. این موضوع به این معنی است که هر چه فرد حس دلبستگی بیشتری نسبت به محله خود داشته باشد به میزان بیشتری به صورت اختیاری در سطح محله پیادهروی انجام میدهد. لذا حس دلبستگی به مکان عامل مهمی در طراحی یک محیط است. شناسایی شاخصهای مرتبط با حس دلبستگی مکان در ارتباط با پیادهروی به طراحان در طراحی محله کمک مینماید.
