تأثیر کودهای زیستی، آلی و محلولپاشی با روی و پوترسین برشاخصهای فلورسنس کلروفیل و برخی صفات فیزیولوژیک جو (Hordeum vulgari L.) در شرایط محدودیت آبی
نویسندگان
1 پژوهشگاه مواد و انرژی
2 دانشگاه آزاد اسلامی
3 دانشگاه لرستان
doi
10.22108/ijpb.2024.140572.1356چکیده
برای بررسی تأثیر تعدیلکنندههای تنش (ورمیکمپوست، میکوریزا، محلولپاشی پوترسین و نانواکسید روی) بر شاخصهای فلورسنس کلروفیل و برخی صفات فیزیولوژیک جو در شرایط محدودیت آبی، آزمایش فاکتوریلی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی در سال 1401 انجام شد. فاکتورهای آزمایشی سطوح آبیاری (آبیاری کامل بهعنوان شاهد، قطع آبیاری در 50 درصد مراحل سنبلهدهی و آبستنی (چکمهای شدن) بهترتیب بهعنوان محدودیت ملایم و شدید آبی معادل کد 43 و 55 مقیاس BBCH)، کاربرد کودهای زیستی-آلی در چهار سطح (عدم کاربرد بهعنوان شاهد، کاربرد ورمیکمپوست، میکوریزا، کاربرد توام ورمیکمپوست و میکوریزا)، محلولپاشی پوترسین و نانواکسید روی در چهار سطح (محلولپاشی با آب بهعنوان شاهد، محلولپاشی 4/0 گرم در لیتر نانواکسید روی، 8/0 میلیمولار پوترسین، محلولپاشی توام روی و پوترسین) شامل بودند. نتایج نشان داد کاربرد توام تعدیلکنندههای تنش (ورمیکمپوست، میکوریز، روی و پوترسین) در شرایط محدودیت شدید آبی (قطع آبیاری در مرحله آبستنی)، شاخص کلروفیل (06/34 %)، شاخص نیتروژن برگ پرچم (19/24 %)، فلورسنس حداکثر (73/77 %)، عملکرد کوانتومی (38/80 %)، هدایت روزنهای (88/63 %) و محتوای نسبی آب (99/50 %) را نسبت به عدم کاربرد تعدیلکنندههای تنش در همین سطح از سطوح آبیاری افزایش داد. همچنین در شرایط محدودیت شدید آبی، کمترین مقدار فلورسنس حداقل (8/137) و کمترین هدایت الکتریکی (m -1 .μS 07/90) در کاربرد تعدیلکنندههای تنش (ورمیکمپوست، میکوریزا و محلولپاشی پوترسین و نانواکسید روی) بهدست آمد. بر اساس نتایج این پژوهش، قطع آبیاری در مرحله آبستنی در شرایط عدم کاربرد تعدیل کنندههای تنش، عملکرد دانه را 25 درصد نسبت به کاربرد تعدیل کنندههای تنش در این سطح از سطوح آبیاری کاهش داد و استفاده از تعدیل کننده های تنش قادر بودند بخشی از این کاهش عملکرد را جبران کنند.