جوامع محلی، موتور سبز توسعه: راهبردهای مشارکت در زراعت-چوب در استان خوزستان
نویسندگان
1 گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکدة مهندسی زراعی و عمران روستایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران.
2 گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکدة مهندسی زراعی و عمران روستایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران.
doi
10.22059/jne.2026.405432.2857چکیده
این پژوهش با هدف کلی، تدوین راهبردهای توسعة مشارکت جوامع محلی در زراعت–چوب در استان خوزستان انجام شد. در این پژوهش ابتدا با از استفاده مطالعات تحلیلی و ادبیات موضوع به بررسی نقاط چهارگانة SWOT یعنی قوت، ضعف، فرصت و تهدید پرداخته شد و سپس این نقاط با استفاده از تکنیک AHP اولویتبندی شدند. جامعة آماری پژوهش شامل کارشناسان آگاه و متخصصان موضوع در سازمانهای ذیربط بودند که به طور هدفمند برای مطالعه انتخاب شدند. برای پردازش اطلاعات از طریق تکنیک SWOT-AHP و با استفاده از نرمافزار Expert Choice انجام شد. یافتههای پژوهش نشان داد که در ارزیابی معیارها، نقاط تهدید، ضعف، قوت و فرصت اولویت های اول تا چهارم را بهخود اختصاص داده اند که نشاندهندة غالب بودن فضای مخاطره آمیز بر فضای مفید است. علاوه بر این، نتایج نشان داد که در میان نقاط قوت نقطه «نیاز کمتر به فعالیتهای زراعی پیچیده و پر زحمت»، نقاط ضعف «نبود تشکلها و NGOsهای فعالی در منطقه»، نقاط فرصت «تأکید دولت بر توسعة زراعت–چوب و افزایش سطح سرانة جنگل» و نقاط تهدید «ناکارآمدی قوانین و مقرارت در زمینة توسعة زراعت–چوب» مهمترین نقاط هستند. در اولویتبندی نواحی استراتژیک نتایج نشان داد که راهبرد اول WT یعنی راهبرد دفاعی (حداقل–حداقل)، راهبرد دوم ST یعنی راهبرد اقتضایی (حداکثر–حداقل)، راهبرد سوم WO یعنی راهبرد انطباقی (راهبرد حداقل–حداکثر) و در نهایت آخرین راهبرد در موضوع مورد بررسی راهبرد SO یعنی راهبرد تهاجمی (حداکثر–حداکثر) است.