آسیب‌شناسی ساختاری مراجع اختصاصی نظارتی در حقوق قراردادهای اداری ایران

نویسندگان

1 گروه حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران و گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 گروه حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران

3 گروه حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران

doi
10.22059/jplsq.2020.301232.2406
چکیده

نظارت بر قراردادهای اداری از جمله ضرورت‌های یک نظام اداری به‌منظور ارائه هرچه بهتر خدمات عمومی است. اهمیت این بحث جایی است که بدانیم قراردادهای اداری مهم‌ترین گلوگاه فساد در دستگاه‌های اجرایی است. ضرورت مقابله با این فساد موجب افزایش کارایی، بهره‌وری دستگاه‌های اجرایی و حفاظت از بیت‌المال و تضمین حقوق عمومی است. نظارت بر قراردادهای اداری سازوکار حقوقی است که به‌منظور جلوگیری از سوءاستفادة مدیران دولتی و اقدامات فسادزای آنها مطرح می‌شود و در پی آن حقوق مالی مردم (بیت‌المال) را تضمین می‌کند. حال اینکه قراردادهای اداری چه ویژگی‌هایی دارند که نظارت بر آن‌ها لازم می‌شود و چه مراجعی اختصاصی نظارتی می‌توانند در این باره وجود داشته باشند و چالش‌های پیش‌روی این نهادها کجاست، موضوع مورد بحث تحقیق حاضر است که نگارندگان با ارجاع به نظام حقوقی ایران درصدد تبیین آن هستند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که نظام حقوقی ایران در حوزۀ نظارت بر قراردادهای اداری دچار ابهام بوده و مراجع اختصاصی نظارتی در انجام نظارت آسیب‌پذیرند که به نظر می‌رسد با تصویب قانون خاص و ایجاد مرجع متمرکز خاص نظارتی بتوان این چالش را برطرف کرد.