ابعاد حق استراحت و فراغت کارگران در اسناد بین‌المللی

نویسندگان

1 استادیار، گروه حقوق، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 استادیار، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 کارشناس ارشد حقوق بین‌الملل، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان، ایران

doi
10.22059/jplsq.2020.294967.2284
چکیده

همان‌گونه‌که کار، عملی خلاق، مولد و تغییردهنده است، فراغت نیز فعالیت به‌نسبت خودانگیخته و آزادانة فرد در بازآفرینی خود، خودبیانگری و بازیابی خویشتن دانسته می‌شود. مؤلفه‌های متعددی مانند ساعات کاری معقول، زمانی مختص استراحت، مرخصی‌ها و تعطیلات ادواری، زمینه‌ساز اوقاتی جهت فراغت کارگران از کار و ضامن تندرستی، ایمنی و بهره‌وری آنان خواهد بود. نظام بین‌المللی حقوق بشر به این موضوع عنایت ویژه داشته و استراحت و فراغت را به‌عنوان یک حق، در چندین سند جهانی و منطقه‌ای برای کارگران به رسمیت شناخته است. مقالة حاضر، ضمن تشریح مؤلفه‌های مذکور، الزامات و تعهدات دولت‌ها را در راستای تحقق و تضمین این حق برای کارگران تحلیل می‌کند. حق مذکور، تضمین‌کنندة کرامت انسانی کارگران است و متضمن تعهداتی در خصوص زمان کار و استراحت، مرخصی و تعطیلات با حقوق و حمایت از کارگران با وضعیت خاص است.