الگوی مقاومت میکروبی و نتایج آنتیبیوگرام در کودکان مبتلا به عفونتهای ادراری شهرکرد 1403-1404؛ یک مطالعهی توصیفی- تحلیلی و مقطعی
نویسندگان
1 استادیار بیماریهای کلیه گروه اطفال، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان هاجر دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور، اهواز، ایران
3 دانشکدهی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور، اهواز، ایران
doi
10.48305/jims.v44.i850.0100چکیده
مقدمه: افزایش مقاومت دارویی در عفونتهای ادراری کودکان، درمان تجربی این عفونتها را با چالشهای بالینی مواجه ساخته است. این مطالعه با هدف تعیین الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی و بررسی نتایج آنتیبیوگرام در کودکان مبتلا به عفونتهای ادراری مراجعهکننده به بیمارستان هاجر شهرکرد و کلینیک امام علی (ع) در سالهای ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. روشها: در این مطالعهی مقطعی (توصیفی- تحلیلی)، کودکان زیر ۱۵ سال با کشت مثبت ادرار مراجعهکننده به مراکز مورد نظر به روش سرشماری وارد پژوهش شدند. برای بررسی ارتباط متغیرها از آزمونهای Chi-square و Independent sample T-test استفاده و سطح معنیداری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد. یافتهها: نتایج نشان داد که شیوع عفونتهای ادراری در دختران بهطور معناداری بیشتر از پسران است. اشریشیاکلی به عنوان شایعترین عامل میکروبی شناسایی شد و پس از آن گونههای کلبسیلا و سایر پاتوژنها قرار داشتند. الگوی مقاومت دارویی حاکی از مقاومت بالای عوامل بیماریزا نسبت به کوتریموکسازول (63/3 درصد) و سیپروفلوکساسین (39 درصد) مشاهده شد. مقاومت نسبتاً بالایی نیز در برابر سفوتاکسیم (64 درصد) و سفتریاکسون (36/8 درصد) نیز مشاهده شد. در حالیکه بیشترین میزان حساسیت آنتیبیوتیکی نسبت به ایمیپنم (3/6 درصد)، نیتروفورانتوئین (1/9 درصد) و آمیکاسین (0 درصد) مشاهده شد. همچنین، بین وجود یبوست و بروز عفونتهای ادراری ارتباط آماری معناداری به دست آمد. نتیجهگیری: یافتهها بر لزوم بازنگری در پروتکلهای درمان تجربی عفونت ادراری در کودکان، پایش مداوم مقاومت میکروبی و توجه به عوامل خطر بالینی مانند جنس و یبوست تأکید دارد