خودشبکه نگاری در مطالعات گردشگری

نویسندگان

1 استادیار گروه مدیریت و اقتصاد گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه تهران، تهران، ایران.،

doi
چکیده

علوم مختلف، به­ویژه علوم انسانی و اجتماعی از دهه‌های اخیر تاکنون، همواره با چرخش‌های روش‌شناسی مواجه بوده است. هر چند­وقت­یکبار باید منتظر روش‌شناسی­های جدیدی در پژوهش‌های مختلف بود. در این راستا، هدف از انجام پژوهش حاضر، معرفی شیوه پژوهش و نگارش خودشبکه­نگاری و کاربرد آن می­باشد. با توجه به این­که روش تحقیق خودشبکه­نگاری در ایران بسیار نوپا می­باشد و در حیطه مطالعات گردشگری به آن توجهی نشده است، به­نظر می­رسد حیطه پژوهشی ارزشمند و جذابی برای محققان در آینده باشد. خودشبکه­نگاری، رویکردی از شبکه­نگاری است که نقش تجربه‌های آنلاین ِخودِ شبکه­نگار را در تحقیق برجسته می‌سازد. خودشبکه­نگاری به محققان اجازه می‌دهد تجارب آنلاین خود را انعکاس دهند تا به بینش‌های درون تجارب، فرهنگ‌ها، و مقصودهای کاربران آنلاین دست یابند. هرچند از دیدگاه برخی پژوهشگران، استفاده مستقل از روش خودشبکه­نگاری در تحقیق­ها مورد انتقاد است، اما بااین‌حال، حامیان این روش معتقدند که اگر خودشبکه­نگاری به‌عنوان بخشی از طرح‌های تحقیقی دیگر، همچون مردم­نگاری یا شبکه­نگاری، به‌کار گرفته شود، می‌تواند تعادل بهتری را به‌همراه داشته باشد.

کلیدواژه‌ها