واکاوی روایتگری در شعر پریا احمد شاملو
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22126/rp.2025.11415.2031چکیده
مطالعه برخی از مهمّترین اشعار روایی معاصر نشان میدهد که تقریباً اغلب شاعران بزرگ و جریانساز معاصر به سرودن شعر روایی علاقه نشان داده و انواع و گونههای شعر روایی را در حوزه محتوا و ساختار مورد توجّه قرار دادهاند. مهمّترین گونههای روایی در دوره معاصر، از نوع شعر نیمایی و سپید بوده است. مهمّترین دلیل این مقوله، آزادی شاعر از قید و بند ردیف و قافیه در شعر نو است و شاعر از این طریق می تواند بلندترین داستانها و حکایتها را در قالب شعری که از قید و بند قافیه و ردیف جداست، بیان کند. احمد شاملو به عنوان شاعر جریان ساز در دوره خود بوده است که در این پژوهش به بررسی گونه های روایی در شعر پریا شاملو پرداخته شده است. روش پژوهش به صورت کتابخانهای و مبتنی بر سندکاوی بوده و نوع آن، توصیفی-تحلیلی است. سوال پژوهش این است که، گونههای ساختاری شعر روایی معاصر در شعر پریای احمد شاملو کدامند؟ گونه های شعر روایی معاصر، در شعر پریا شاملو از لحاظ ساختاری به دو گونه «بیرونی» و «درونی» تقسیمبندی شده است. شاملو با استفاده از قدرت و مهارت داستانپردازی خود، زیباترین گونههای ساختاری و محتوایی شعر روایی را به جامعه ادبی عرضه کرده است.